Mój instynkt perfekcjonistki zawsze każe mi szukać stu procent i tak jak w wielu przypadkach, tak również w tym trafiłam na szklany sufit, bo czy istnieje coś tak doskonałego? Kombinowałam dalej, szukałam wśród grona moich bliskich, znajomych i przyjaciół, a nawet idoli, osób za które mogłabym “ręczyć głową”, których byłabym pewna w stu procentach. Okazało się, że nawet za siebie własną głową ręczyć nie mogę, bo okoliczności i świat w którym żyjemy są zmienne, a jeśli są zmienne to są niepewne. Ale co by było gdyby znaleźć taką istotę, która jest bytem idealnym, która daje nam 100% pewności, gdyby znaleźć miejsce w 100% bezpieczne?

Znalazłam swoją odpowiedź całkiem niedawno, w pierwszym tygodniu wybuchu wojny na Ukrainie. Przed agresją Rosji zdawało mi się, że mam odpowiedź na wszystkie trudności, które mogą mnie spotkać. Kształciłam się zarówno intelektualnie, jak również w obszarze fizycznym, dbałam o ciało i o duszę, budowałam stabilny kapitał, firmę, zdywersyfikowany portfel oszczędności, inwestycji, źródeł dochodu, klientów, a nawet relacji, zapewniałam sobie najstabilniejsze fundamenty jakie tylko potrafiłam zbudować. Dopiero konflikt zbrojny uświadomił mi, że jednego dnia mamy wszystko, a następnego dnia możemy nie mieć nic poza sobą i swoim życiem, a i to może się bardzo szybko zakończyć. Kiedy część moich znajomych była zaniepokojona sytuacją, a jeszcze inni w ogóle nie dopuszczali jej do siebie, a pozostała część była w panice i w strachu obmyślała plan ewentualnej ucieczki – ja byłam sparaliżowana i wręcz otępiała z niemocy przez sytuację w jakiej kiedyś mogę się znaleźć. Po raz pierwszy od bardzo dawna nie miałam odpowiedzi i rozwiązania, a rzeczy, które mnie na co dzień cieszyły i napędzały do działania straciły swoje kolory i smak, bo w obliczu takiej tragedii nic nie wydaje się być pewne i ważne – żaden biznes, klient, relacja, dom, pieniądze itd Wszystko możemy stracić w mrugnięciu oka włącznie z sobą samym.

Powstało w mojej głowie pytanie: co dalej? jak mam się zachować kiedy nawet moja wewnętrzna siła wydaje się być niedostateczna do przetrwania w porównaniu z tym zagrożeniem? Z jednej strony paraliż spowodowany był brakiem rozwiązania, nie lubię go nie mieć, bo w sumie zawsze go miałam. Z drugiej strony podyktowany był prawdziwym strachem. Znacie to powiedzenie “jak trwoga to do Boga”? Oczywiście, że zaczęłam się modlić, bo nie byłam w stanie wymyślić nic innego. Uświadomiłam sobie, że skoro nawet moje istnienie na tej ziemi nie jest pewne, co wbrew pozorom jest szokiem dla osób w moim wieku które jeszcze ¾ życia mają przed sobą, to co dalej mi pozostało, jeśli wszystko nagle okazało się bez sensu i skończone w rozumieniu, że kiedyś dobiegnie końca.

Mój mózg zaczął pracować na najwyższych obrotach i pomimo, iż od zawsze jestem zadeklarowanym katolikiem i zostałam wychowana w domu w którym uczono mnie, że jak będę dobrym człowiekiem to pójdę do nieba to dopiero w wieku 33 lat zaczęłam myśleć o życiu po śmierci. Wiedzieć, że kiedyś w odległej przyszłości nadejdzie kres, a czuć prawdziwie zbliżający się koniec i kruchość istnienia to są dwie zupełnie odrębne rzeczy. Wcale nie dziwię się, że tyle osób nawraca się lub doznaje oświecenia i zmienia swoje życie w sytuacji kiedy są o krok od śmierci. Dla jasności ja nie byłam, ani wtedy, ani nigdy tak blisko, ale trochę czuję jakbym w tamtych dniach umarła.

Z niewyjaśnionych dla mnie przyczyn moja podświadomość zakodowała sobie fakt, że mogę wyjść do domu wtedy kiedy załatwię “wszystko” czyli w moim przypadku przypisane na dany dzień zadania + wyczyszczę skrzynkę odbiorczą z spływających zapytań. Zadania na dany dzień najczęściej planowałam w sobotę (w ujęciu całego tygodnia), a porankami przy kawie tylko aktualizowałam taski oraz ich kolejność i priorytety. Powodem dla którego zostawałam po godzinach było to, że nie wzięłam pod uwagę, że w systematycznej obsłudze Klienta ciągle spływają nowe zapytania, Klienci chcą rozwijać i zmieniać swoje strony, sklepy, robić aplikacje, systemy się zmieniają i trzeba je aktualizować, po aktualizacjach inne komponenty mogą być nie do końca kompatybilne no i oczywiście pojawiają się również nowi odbiorcy. O ile w godzinach porannych mogłam się spokojnie skupić na kolejnym odhaczaniu zrealizowanych zadań o tyle w godzinach od 9-10 kiedy pozostali budzili się czy rozpoczynali swoją pracę zawodową zaczynały schodzić maile i dzwonić telefony. Nawet jeśli nie odbierałam i nie odpisywałam w danym momencie zaburzało to już spokój mojego ducha, bo wiedziałam z tyłu głowy, że coś jest nieodhaczone i niezrealizowane, więc się za to brałam. Następnie powracałam do zadań z listy, ale już o 2 godziny później, co skutkowało opóźnieniem i np 2 dodatkowymi godzinami.

Za każdym razem tłumaczyłam sobie, że to tylko dzisiaj jest tak intensywnie, a jutro już będzie porządek. Marzenia ściętej głowy, bo przecież to się nigdy nie kończyło – zawsze dzwoniły telefony i zawsze spływały nowe maila 😛 Aby przybliżyć Wam absurd tej sytuacji to weźmy pod uwagę, że jest to okoliczność o której inne firmy szczególnie początkujące marzą – Klienci sami dzwonią i piszą, nie trzeba ich pozyskiwać. To co jest marzeniem innych dla mnie stało się zmorą dnia codziennego. Mówi się uważaj o co prosisz, bo będzie Ci dane, ale możesz nie być już tak zadowolony posiadając to 😛 Nawet teraz kiedy piszę artykuł mój problem wydaje się kuriozalny, ale był realny i wpływał negatywnie na moją codzienność. Zatem co zrobiłam? Zaczęłam planować sloty na nieprzewidziane maile i telefony ok 2-3 godzin dziennie, no ale jak nie przewidziane to nie wiadomo ile zajmą, więc i tak nie udawało mi się kończyć dnia pracy zgodnie z harmonogramem. Sądziłam, że oszaleję. Do momentu, aż świadomi i podświadomie, wewnętrz siebie nie poczułam, że to się nigdy nie skończy – tak na serio 😀 Przyszła akceptacja i zrozumienie, co pozwoliło mi wychodzić z pracy nawet kiedy nie odpisałam na wszystkie maile i nie wyczyściłam skrzynki. Mogłam zachowywać się już w ten sposób na samym starcie, bo poza oczywistymi awariami pt serwery leżą, sklep nie działa, tracimy pieniądze etc, żaden z Klientów nie domagał się natychmiastowej odpowiedzi. To w mojej głowie siedziała nieuzasadniona potrzeba czyszczenia skrzynki i odhaczania wszystkich zadań. Póki nie pojęłam i nie przepracowałam męczyłam się dniem codziennym, jednocześnie dobrowolnie wybierając nadgodziny i stawiając pracę na pierwszym miejscu, a z drugiej strony pragnęłam to zmienić tylko jakoś nie wychodziło.

Jak widzicie perfekcjonizm może objawiać się nie tylko w niekończącym się upgrade’owaniu i ulepszaniu rzeczy nad którymi pracujemy. Osobiście dawno przestałam się przejmować drobnymi niedociągnięciami, wiedziałam, że perfekcja jest nieosiągalna. Jednak nie wiedziałam, że perfekcjonizm objawi się u mnie tym, że zechce załatwić wszystko co pojawiło się dzisiaj, bo tylko z czystą kartą i odhaczonymi zadaniami dam sobie pozwolenie na wyjście do domu.

A jak objawia się Twój perfekcjonizm? Czy wiesz, że droga, podróż, rozwój, nauka nigdy się nie kończą? Poczuj to i odetchnij z ulgą. Odpocznij zamiast przez całe życie ganiać za króliczkiem, którego nie dogonimy – jak koty nigdy nie złapią światełka laserowego, ono będzie wiecznie uciekać, a one wiecznie za nim gonić 😉

Pierwszym prelegentem był Adrian Stachura, właściciel firmy Barel, który opowiadał, jak doszedł do miejsca, w którym znajduje się obecnie – w gronie najbogatszych Polaków i właścicieli najbardziej dochodowych biznesów.

Wszyscy znamy te historie o tym, jak ktoś zaczyna od zera, w piwnicy ze znajomymi, przez długi czas nic mu nie wychodzi, aż w pewnym momencie jedno wydarzenie odmienia wszystko. Podobnie – choć nie dosłownie – było w jego przypadku, co początkowo nie wzbudziło mojego większego zainteresowania.

Jednak prowadzący zaczął zadawać Adrianowi pytania, które bezpośrednio i pośrednio dotyczyły jednej kwestii – jego przepisu i definicji sukcesu. Ponieważ sama uwielbiam zadawać to pytanie innym i często o tym piszę, siedziałam nieruchomo, prawie nie oddychając, czekając na odpowiedź.

Właściciel Barel wskazał, że jego sukces to rezultat 20 lat ciężkiej pracy, wykorzystywania pojawiających się okazji i podejmowania właściwych decyzji. Konsekwentnie dążył do realizacji założonych celów, a jego codzienność była oparta na dyscyplinie, uporze, wczesnym wstawaniu i trzymaniu się konserwatywnych zasad. Podkreślał też znaczenie wytrwałości i niepoddawania się.

Z jego wystąpienia dowiedziałam się o efekcie kija hokejowego, który – w uproszczeniu – polega na tym, że pracując wytrwale i systematycznie nad tym samym celem, przez długi czas widzimy powolny wzrost wyników, aż w końcu następuje gwałtowny skok – spektakularny sukces. Nie jest on dziełem przypadku, lecz konsekwentnych działań rozciągniętych w czasie. Porównałam to z wykresem mojego biznesu i ze zdumieniem przetarłam oczy – na wykresie zobaczyłam kształt przypominający właśnie kij hokejowy.

Adrian zachęcał również do budowania własnej marki i przyznał, że spośród wszystkich działań, które podejmował, tylko 10% okazało się sukcesem, z którego dziś żyje, a 90% to były porażki i próby jego osiągnięcia.

Nie wybrzmiało to wprost w jego wypowiedzi, ale pozwolę sobie dopowiedzieć: gdyby nie te 90% nieudanych prób, nie byłoby tego 10% sukcesu. To właśnie porażki, z których wyciągał lekcje, dały mu możliwość osiągnięcia zamierzonych celów. Gdyby nie działał – nic by z tego nie było. Gdyby się poddał po pierwszej porażce – również. Gdyby nie miał silnego poczucia własnej wartości, jasno sprecyzowanych celów, wytrwałości, uporu i jednocześnie pokory – żadne z jego marzeń nie stałoby się rzeczywistością.