Poczucie własnej wartości jest czymś z czym każdy z nas się rodzi i czymś co dla większości z nas udaje się zgubić, bądź skrzywić gdzieś po drodze. W swojej książce Nathaniel Branden wskazuje, że poczucie własnej wartości składa się z 3 elementów: samoświadomości, poczucia własnej skuteczności i szacunku do siebie. Ostatni oznacza, że mamy poczucie własnej godności i osobistej wartości.

W moim życiu doświadczyłam wielu przykrych sytuacji, niesprawiedliwości i krzywdy. Zbudowało to we mnie przekonanie o ludziach i świecie na którym żyje, a najtrudniejsze doświadczenia ukształtowały mnie na stosunkowo silną jednostkę. Skoro wydarzenia z przeszłości mnie nie zabiły mam poczucie, że najgorsze już za mną, a ponieważ przetrwałam je i zwyciężyłam niewiele rzeczy jest w stanie mnie przerazić czy załamać. Mówi się, że aby uczynić z kogoś mężczyznę należy go złamać, mówi się, że najsilniejsze jednostki to te które ucierpiały najbardziej. Jednak mało kto wspomina, że w ten sposób nabyta siła jest niepełna. Poprzez moje doświadczenia wyrobiłam w sobie nawyk nie ufania ludziom, bo nie są godni zaufania i są zawodni w swoich obietnicach. Uwierzyłam, że miłość, która powinna nie znać granic jednak je posiada, a poleganie na innych prowadzi tylko do porażki. Nauczyłam się oddzielać emocje i uczucia od decyzji, które podejmuje. Nauczyłam się nie przegrywać i nie angażować nadmiernie. Nauczyłam się kontrolować swoje uczucia, reakcje oraz otaczający mnie świat, bo zostałam złamana i pozbawiona bezpieczeństwa. Swoim zachowaniem i postawą stworzyłam sobie złudne bezpieczeństwo i wykluczyłam ze swojego życia sytuacje, które mogą spowodować ponownie jego utratę, czyli między innymi miłości i głębokich relacji z ludźmi. Pomimo, że byłam postrzegana za silną i pewną siebie jednostkę moje poczucie własnej wartości było wadliwe i niepełne. W naprawieniu mojego poczucia własnej wartości i pozszywaniu się na nowo pomogło mi zaakceptowanie sytuacji w której byłam, przyjęcie niebezpieczeństwa i spojrzenie mu prosto w oczy. Kiedy człowiek staje w prawdzie ze sobą i sytuacją jest o krok od wyciągnięcia wniosków i poprawy sytuacji oraz nauczenia się stawiania własnych granic.Natomiast jeśli zdobywamy poczucie własnej wartości zyskujemy też pewność siebie, pewność co do własnego umysłu, działań, ocen, skutków, ale również zasad, które wyznajemy. Integralność z własnymi przekonaniami i wartościami czyni nas niepokonanym i nieustraszonym, bo żyjemy w niezłomnym przekonaniu, że myślimy i czynimy słusznie. Taka pewność jest inspirująca, taka niezłomność jest w każdym “głównym bohaterze” oraz “prawdziwym liderze” i przyciąga do nas innych.

Nigdy do końca nie rozumiałam czemu na filmach główni bohaterowie widząc się w kluczowych scenach wymawiają na głos swoje imiona i znacząco patrzą sobie w oczy. Czasami nawet nie kontynuują dalszej rozmowy, a sceny te mówią więcej, niż jakiekolwiek dialogi mogłyby przekazać. W naszej kulturze nie mamy takiego nawyku, przynajmniej nigdy nie zaobserwowałam tego w Polsce. Amerykanie są bardziej bezpośredni, niż społeczeństwo europejskie, pewnie dlatego często zwracają się do siebie po imieniu. Europejczycy zwykle mówią do siebie per Pan/Pani lub bezosobowo. Jeszcze ciekawiej jest w krajach azjatyckich gdzie bardzo często używają swoich tytułów zawodowych i nazwisk, nawet poza miejscem pracy. Mają też szereg zwrotów grzecznościowych, których używają w zależności od wieku rozmówcy. U nas używanie samego nazwiska postrzegane jest jako obraźliwe, a tytułu prześmiewcze. Co kraj to obyczaj. Jednak poprzez sposób rozpoczynania interakcji możemy zaobserwować co w poszczególnych kulturach jest priorytetem. Dlatego oglądając koreańskie dramy możemy usłyszeć najpierw tytuł zawodowy, bo tak istotna jest kariera i to napawa ich dumą. Natomiast używanie imion jest dla nich zbyt intymne, oznacza duży stopień zażyłości. Dlatego też z taką łatwością amerykanie zwracają się do siebie po imieniu, pewnie też z tego powodu nie widzą nic złego w rozmawianiu z obcymi w windzie, kolejce po kawę czy na korytarzu u lekarza. W Polsce takie rzeczy zdarzają się bardzo rzadko. Kiedy wchodzę do domu, a moja mama mówi do mnie “Aleksandro” i patrzy się na mnie wymownie to wiem, że coś poważnie przeskrobałam. Kiedy dzwonią do mnie z pracy i mówią “Pani dyrektor” to wiem, że stało się coś bardzo poważnego. Kiedy pierwszy raz prowadziłam zajęcia ze studentami i jedna ze studentek powiedziała “przepraszam Pani magister” prawie potknęłam się o własne nogi 😛 nie jest to u nas standardem, ale nie zmienia to faktu, że imiona mają moc, a słowa niosą ze sobą poważny ładunek energetyczny. Pomimo, iż zwykło się mówić, że “to tylko słowa” lub “tak się tylko mówi” czy “tak mi się powiedziało”.

Rodzice uczyli nas, by traktować innych tak, jak sami chcielibyśmy być traktowani, lub powtarzali: „nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe.” Kiedy jednak jako nastolatka zaczęłam się głębiej nad tym zastanawiać, odkryłam, że to powiedzenie… nie jest do końca prawdziwe.

Ku mojemu zaskoczeniu, to, co dla mnie jest miłe, niekoniecznie musi być takie dla Ciebie. To, co Ty uznasz za sukces, ja mogę postrzegać jako porażkę. To, co mnie motywuje, Ciebie może przytłaczać. Wszystko to wynika z tego, jak różni jesteśmy — jak bardzo indywidualne jednostki tworzymy.

To spostrzeżenie potwierdza Thomas Erikson w swojej książce „Otoczeni przez idiotów.” Książka jest do bólu prosta — momentami aż zastanawiałam się, czy autor nie traktuje mnie jak idiotki, tłumacząc rzeczy oczywiste w najdrobniejszych szczegółach. Ale mimo to uważam, że jej główne przesłanie jest niezwykle trafne: traktuj innych tak, jak oni chcą być traktowani.

Kluczem do tego jest zrozumienie drugiego człowieka. Bo jak się okazuje, wcale nie jesteśmy otoczeni przez idiotów — tylko przez ludzi o skrajnie różnych osobowościach, którzy po prostu nie potrafią się ze sobą skutecznie komunikować.

Przypomina mi to scenę z koreańskiego serialu „Jutro” (odcinek 9). Właściciel zaginionego psa od tygodni szukał swojego pupila i bardzo za nim tęsknił. Z zawodu był grafikiem. Pewnego dnia, podczas projektowania logo dla kliniki weterynaryjnej, emocje wzięły górę — załamał się i rozpłakał przy biurku. Koledzy z pracy, widząc to, podeszli do niego i zapytali, dlaczego płacze. Odpowiedział, że chodzi o jego psa, który zaginął — tego samego, którego miał od dzieciństwa.

Zaczęłam ostatnio oglądać wyjątkowo dobry, koreański serial produkcji Netflix o tytule “Jutro”. Nie wiem jak się skończy, ani czy będzie kolejny sezon, gdyż obecnie jestem na 10 odcinku z 16 zrealizowanych. Zaczęłam go oglądać, żeby popatrzeć się na szalenie przystojnego Lee Soo Hyuk, a skończyłam robiąc notatki na bloga podczas 8 z 10 odcinków, a na 7 z 10 płakałam ze wzruszenia. Całokształt serialu nie wskazuje na arcydzieło, ALE scenariusz i gra aktorska już tak! Fabuła skupia się wokół tematu samobójstw i powodów dla których ludzie je popełniają. W wykreowanym przez scenarzystę świecie istnieje w zaświatach oddział Żniwiarzy, którzy zajmują się misjami specjalnymi. Jedną z jednostek firmy z zaświatów jest oddział kryzysowy ZR, którego zadaniem jest odwodzenie ludzi od odebrania sobie życia.

Każdy odcinek opowiada inną historię, ale chyba najbardziej zaskakujący i jednocześnie druzgocący był dla mnie odcinek 9 w którym oddział ratował psa samobójcę. Brzmi szaleńczo i niepoważnie? Taka też była moja pierwsza myśl, zastanawiałam się “co ja paczam” i “kto uznał to za dobry pomysł”. Jednak tak to już jest z serialami, że są lepsze i gorsze odcinki i po prostu ogląda się całość serii. Zatem oglądałam i ja.

Również zespół ZR był mocno skonfundowany faktem, że piesek został im przypisany jako ich kolejna sprawa. Kong był zwierzakiem, który pragnął śmierci, a oni mieli to zmienić. Początkowo uznali to za błąd systemu, ale ostatecznie zlecenie to zlecenie, a praca musiała być wykonana. Podejrzewali, że ktoś go porzucił, a po konsultacji w klinice weterynaryjnej okazało się, że piesek jest chory i zostało mu niewiele czasu na przeżycie. Główny bohater nie mógł uwierzyć jak ktoś śmiał opuścić chorego psa i życzył właścicielowi niekończącej się męki w piekle, po zakończeniu jego życia. Później okazało się, że Kong sam uciekł z domu, bo uznał, że rodzinie którą kocha jest przez niego trudno. Nie chciał być ciężarem i powodem smutku i zdecydował, że lepiej byłoby umrzeć w samotności. Ludzie w żałobie i chorobie zachowują się nieracjonalnie i skrajnie, czemu nie miałoby to dotyczyć również zwierząt?

Poniedziałkowy wieczór, odgrzewam „stary kotlet” o romantycznym tytule „Twój na zawsze”. Film równie tragiczny jak mój dzisiejszy dzień. Zwykle dobieram filmy pod humor jaki mam w danym momencie, nigdy na odwrót. Skoro już siedzę w stanie głębokiego smutku, po co to marnować skoro i tak nie śmieszyłaby dostatecznie żadna komedia, zbyt poważnego kina po ciężkim dniu bym nie zrozumiała, a wyciskacz łez jest idealny skoro łzy i tak same cisną się do oczu, przynajmniej lepiej wczuję się w smutek i żal protagonisty 😀

Moją uwagę zwróciła scena kiedy Ally podczas randki z Taylorem zamawia w restauracji deser przed daniem głównym. Kiedy oglądałam to w kinie 11 lat temu uznałam, że scena jest głupia i banalna, wręcz zirytowałam się na wątek i scenariusz. Teraz patrzę na to zupełnie inaczej. Zbyt dużo razy w życiu odmawiałam sobie przyjemności, które później nigdy nie nadchodziły, żebym nie dostrzegła piękna tego podejścia.

Są osoby, które wchodząc do pomieszczenia skupiają na sobie całą uwagę. Nie musimy nawet na nie patrzeć, żeby wiedzieć, że są z nami w pokoju. Czujemy to w całym swoim ciele, jakby promieniowała od nich jakaś tajemna moc, niemalże wyczuwalna jak mrowienie w koniuszkach palców. Często śmiejemy się, że główni bohaterowie na filmach chodzą i robią wszystko w zwolnionym tempie i nie patrzą na eksplozje. Jakby materia wokół nich była zupełnie inna i nawet ona zatrzymywała się na chwilę, aby zwrócić swoją uwagę na daną jednostkę.

Jako mała dziewczynka marzyłam, żeby stać się taką wyjątkową osobą – bohaterką w oczach świata. Jednak ta chwila długo nie nadchodziła, spotkała mnie dużo razy w dorosłym życiu i do tej pory pamiętam jej smak i wracam myślą do tych wspomnień. Ponieważ już kiedyś to osiągnęłam i wiem jak to zrobić, teoretycznie na co dzień powinno być to dla mnie na wyciągnięcie ręki. Tak proste, a jednocześnie tak trudne do osiągnięcia bez właściwej dawki uważności.

Przypomniałam sobie o tym kiedy przed świętami Bożego Narodzenia odświeżyłam znany każdemu z Was film „Książę w Nowym Jorku”. Akeem, tytułowy książę, przyjeżdża do Ameryki, aby zobaczyć świat własnymi oczyma i znaleźć żonę, która nie została mu wybrana przez rodziców. Oczywiście odwiedzając Nowy Jork nie przyznaje się do swojego tytułu, pochodzenia i za wszelką cenę próbuje wtopić się w tłum udając osobę biedną (w znaczeniu ekonomicznym), przeciętnego mieszkańca dzielnicy Queens. Jednakże bez względy na pochodzenie, wychowanie i osobowość, nie da się ukryć jego wewnętrznego blasku. Każdy kto go poznaje widzi, że „coś z nim jest nie tak”. Pomimo, że ubiera się jak pozostali, mieszka w ubogiej dzielnicy, w małym mieszkaniu klasy robotniczej i pracuje na najniższym stanowisku z możliwych (sprząta w restauracji typu fast food) to i tak ludzie rozpoznają jego „inność”. Większość rozpoznaje, bo Ci którzy nie potrafią patrzeć, nie zobaczą tego nawet jak podstawi im się to pod nos.

Koreańskie seriale należą do moich ulubionych gatunków. Niestety, oglądam je znacznie rzadziej niż produkcje anglojęzyczne. Powód jest prosty – wymagają pełnej uwagi i ciągłego patrzenia na ekran. Nie znając języka, muszę czytać napisy, więc nie mogę pozwolić sobie na żadne rozpraszacze. Ma to jednak swoje zalety – dzięki temu całkowicie zanurzam się w fabule i poświęcam historii sto procent swojej uwagi.

W 2021 roku na platformie Netflix pojawiła się nowa koreańska drama (tak właśnie określa się ten gatunek serialu fabularnego) pod angielskim tytułem It’s Okay Not to Be Okay, co w wolnym tłumaczeniu oznacza To w porządku być nie w porządku. W języku polskim brzmi to nieco inaczej, lecz w tym przypadku słowo „w porządku” odnosi się do zdrowia psychicznego. To właśnie ten temat stanowi główną oś fabuły serialu, co staje się w pełni zrozumiałe dopiero po drugim lub trzecim odcinku. Początkowo sądziłam, że oglądam kolejny przerysowany romans.

Główny bohater pracuje w szpitalu psychiatrycznym, opiekując się pacjentami. W jednym z odcinków przedstawiono historię przyjęcia na oddział syna znanego posła. Po krótkim pobycie pacjent ucieka z ośrodka i w dramatycznym kulminacyjnym momencie trafia na wiec swojego ojca. Przed tłumem, do mikrofonu, wygłasza poruszającą przemowę. Na pierwszy rzut oka wygląda to jak bunt wobec ojca za umieszczenie go w placówce. Jednak po chwili refleksji widać, że to coś znacznie głębszego – desperackie wołanie o miłość, uwagę i zrozumienie.

Wyobraź sobie cel, który naprawdę chcesz osiągnąć w życiu. Coś, o czym marzyłaś od dziecka. Zobacz to w swojej wyobraźni. Czym to jest? Zostanie sławną piosenkarką? Naukowcem? Lekarką? Pisarką? A może posiadanie własnej firmy lub stworzenie rewolucyjnego produktu?

Każda z nas o czymś marzy, ale tylko nieliczne naprawdę realizują swoje marzenia. Wiele z nas chce osiągnąć coś wielkiego, jednak co tak naprawdę robimy w tym kierunku — poza samym wizualizowaniem linii mety?

Dlaczego istnieją osoby, które nie tylko działają w kierunku realizacji marzeń, ale też osiągają wielkość i prawdziwy sukces? Dlaczego większość ludzi po prostu żyje z dnia na dzień, nigdy nie realizując swoich celów — i czemu tak często ostatnią myślą przed śmiercią jest żal, że nigdy nie spróbowaliśmy?