Rodzice uczyli nas, by traktować innych tak, jak sami chcielibyśmy być traktowani, lub powtarzali: „nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe.” Kiedy jednak jako nastolatka zaczęłam się głębiej nad tym zastanawiać, odkryłam, że to powiedzenie… nie jest do końca prawdziwe.

Ku mojemu zaskoczeniu, to, co dla mnie jest miłe, niekoniecznie musi być takie dla Ciebie. To, co Ty uznasz za sukces, ja mogę postrzegać jako porażkę. To, co mnie motywuje, Ciebie może przytłaczać. Wszystko to wynika z tego, jak różni jesteśmy — jak bardzo indywidualne jednostki tworzymy.

To spostrzeżenie potwierdza Thomas Erikson w swojej książce „Otoczeni przez idiotów.” Książka jest do bólu prosta — momentami aż zastanawiałam się, czy autor nie traktuje mnie jak idiotki, tłumacząc rzeczy oczywiste w najdrobniejszych szczegółach. Ale mimo to uważam, że jej główne przesłanie jest niezwykle trafne: traktuj innych tak, jak oni chcą być traktowani.

Kluczem do tego jest zrozumienie drugiego człowieka. Bo jak się okazuje, wcale nie jesteśmy otoczeni przez idiotów — tylko przez ludzi o skrajnie różnych osobowościach, którzy po prostu nie potrafią się ze sobą skutecznie komunikować.

Przypomina mi to scenę z koreańskiego serialu „Jutro” (odcinek 9). Właściciel zaginionego psa od tygodni szukał swojego pupila i bardzo za nim tęsknił. Z zawodu był grafikiem. Pewnego dnia, podczas projektowania logo dla kliniki weterynaryjnej, emocje wzięły górę — załamał się i rozpłakał przy biurku. Koledzy z pracy, widząc to, podeszli do niego i zapytali, dlaczego płacze. Odpowiedział, że chodzi o jego psa, który zaginął — tego samego, którego miał od dzieciństwa.

Zaczęłam ostatnio oglądać wyjątkowo dobry, koreański serial produkcji Netflix o tytule “Jutro”. Nie wiem jak się skończy, ani czy będzie kolejny sezon, gdyż obecnie jestem na 10 odcinku z 16 zrealizowanych. Zaczęłam go oglądać, żeby popatrzeć się na szalenie przystojnego Lee Soo Hyuk, a skończyłam robiąc notatki na bloga podczas 8 z 10 odcinków, a na 7 z 10 płakałam ze wzruszenia. Całokształt serialu nie wskazuje na arcydzieło, ALE scenariusz i gra aktorska już tak! Fabuła skupia się wokół tematu samobójstw i powodów dla których ludzie je popełniają. W wykreowanym przez scenarzystę świecie istnieje w zaświatach oddział Żniwiarzy, którzy zajmują się misjami specjalnymi. Jedną z jednostek firmy z zaświatów jest oddział kryzysowy ZR, którego zadaniem jest odwodzenie ludzi od odebrania sobie życia.

Każdy odcinek opowiada inną historię, ale chyba najbardziej zaskakujący i jednocześnie druzgocący był dla mnie odcinek 9 w którym oddział ratował psa samobójcę. Brzmi szaleńczo i niepoważnie? Taka też była moja pierwsza myśl, zastanawiałam się “co ja paczam” i “kto uznał to za dobry pomysł”. Jednak tak to już jest z serialami, że są lepsze i gorsze odcinki i po prostu ogląda się całość serii. Zatem oglądałam i ja.

Również zespół ZR był mocno skonfundowany faktem, że piesek został im przypisany jako ich kolejna sprawa. Kong był zwierzakiem, który pragnął śmierci, a oni mieli to zmienić. Początkowo uznali to za błąd systemu, ale ostatecznie zlecenie to zlecenie, a praca musiała być wykonana. Podejrzewali, że ktoś go porzucił, a po konsultacji w klinice weterynaryjnej okazało się, że piesek jest chory i zostało mu niewiele czasu na przeżycie. Główny bohater nie mógł uwierzyć jak ktoś śmiał opuścić chorego psa i życzył właścicielowi niekończącej się męki w piekle, po zakończeniu jego życia. Później okazało się, że Kong sam uciekł z domu, bo uznał, że rodzinie którą kocha jest przez niego trudno. Nie chciał być ciężarem i powodem smutku i zdecydował, że lepiej byłoby umrzeć w samotności. Ludzie w żałobie i chorobie zachowują się nieracjonalnie i skrajnie, czemu nie miałoby to dotyczyć również zwierząt?

Wyobraź sobie cel, który naprawdę chcesz osiągnąć w życiu. Coś, o czym marzyłaś od dziecka. Zobacz to w swojej wyobraźni. Czym to jest? Zostanie sławną piosenkarką? Naukowcem? Lekarką? Pisarką? A może posiadanie własnej firmy lub stworzenie rewolucyjnego produktu?

Każda z nas o czymś marzy, ale tylko nieliczne naprawdę realizują swoje marzenia. Wiele z nas chce osiągnąć coś wielkiego, jednak co tak naprawdę robimy w tym kierunku — poza samym wizualizowaniem linii mety?

Dlaczego istnieją osoby, które nie tylko działają w kierunku realizacji marzeń, ale też osiągają wielkość i prawdziwy sukces? Dlaczego większość ludzi po prostu żyje z dnia na dzień, nigdy nie realizując swoich celów — i czemu tak często ostatnią myślą przed śmiercią jest żal, że nigdy nie spróbowaliśmy?