Mój instynkt perfekcjonistki zawsze każe mi szukać stu procent i tak jak w wielu przypadkach, tak również w tym trafiłam na szklany sufit, bo czy istnieje coś tak doskonałego? Kombinowałam dalej, szukałam wśród grona moich bliskich, znajomych i przyjaciół, a nawet idoli, osób za które mogłabym “ręczyć głową”, których byłabym pewna w stu procentach. Okazało się, że nawet za siebie własną głową ręczyć nie mogę, bo okoliczności i świat w którym żyjemy są zmienne, a jeśli są zmienne to są niepewne. Ale co by było gdyby znaleźć taką istotę, która jest bytem idealnym, która daje nam 100% pewności, gdyby znaleźć miejsce w 100% bezpieczne?

Znalazłam swoją odpowiedź całkiem niedawno, w pierwszym tygodniu wybuchu wojny na Ukrainie. Przed agresją Rosji zdawało mi się, że mam odpowiedź na wszystkie trudności, które mogą mnie spotkać. Kształciłam się zarówno intelektualnie, jak również w obszarze fizycznym, dbałam o ciało i o duszę, budowałam stabilny kapitał, firmę, zdywersyfikowany portfel oszczędności, inwestycji, źródeł dochodu, klientów, a nawet relacji, zapewniałam sobie najstabilniejsze fundamenty jakie tylko potrafiłam zbudować. Dopiero konflikt zbrojny uświadomił mi, że jednego dnia mamy wszystko, a następnego dnia możemy nie mieć nic poza sobą i swoim życiem, a i to może się bardzo szybko zakończyć. Kiedy część moich znajomych była zaniepokojona sytuacją, a jeszcze inni w ogóle nie dopuszczali jej do siebie, a pozostała część była w panice i w strachu obmyślała plan ewentualnej ucieczki – ja byłam sparaliżowana i wręcz otępiała z niemocy przez sytuację w jakiej kiedyś mogę się znaleźć. Po raz pierwszy od bardzo dawna nie miałam odpowiedzi i rozwiązania, a rzeczy, które mnie na co dzień cieszyły i napędzały do działania straciły swoje kolory i smak, bo w obliczu takiej tragedii nic nie wydaje się być pewne i ważne – żaden biznes, klient, relacja, dom, pieniądze itd Wszystko możemy stracić w mrugnięciu oka włącznie z sobą samym.

Powstało w mojej głowie pytanie: co dalej? jak mam się zachować kiedy nawet moja wewnętrzna siła wydaje się być niedostateczna do przetrwania w porównaniu z tym zagrożeniem? Z jednej strony paraliż spowodowany był brakiem rozwiązania, nie lubię go nie mieć, bo w sumie zawsze go miałam. Z drugiej strony podyktowany był prawdziwym strachem. Znacie to powiedzenie “jak trwoga to do Boga”? Oczywiście, że zaczęłam się modlić, bo nie byłam w stanie wymyślić nic innego. Uświadomiłam sobie, że skoro nawet moje istnienie na tej ziemi nie jest pewne, co wbrew pozorom jest szokiem dla osób w moim wieku które jeszcze ¾ życia mają przed sobą, to co dalej mi pozostało, jeśli wszystko nagle okazało się bez sensu i skończone w rozumieniu, że kiedyś dobiegnie końca.

Mój mózg zaczął pracować na najwyższych obrotach i pomimo, iż od zawsze jestem zadeklarowanym katolikiem i zostałam wychowana w domu w którym uczono mnie, że jak będę dobrym człowiekiem to pójdę do nieba to dopiero w wieku 33 lat zaczęłam myśleć o życiu po śmierci. Wiedzieć, że kiedyś w odległej przyszłości nadejdzie kres, a czuć prawdziwie zbliżający się koniec i kruchość istnienia to są dwie zupełnie odrębne rzeczy. Wcale nie dziwię się, że tyle osób nawraca się lub doznaje oświecenia i zmienia swoje życie w sytuacji kiedy są o krok od śmierci. Dla jasności ja nie byłam, ani wtedy, ani nigdy tak blisko, ale trochę czuję jakbym w tamtych dniach umarła.

Z niewyjaśnionych dla mnie przyczyn moja podświadomość zakodowała sobie fakt, że mogę wyjść do domu wtedy kiedy załatwię “wszystko” czyli w moim przypadku przypisane na dany dzień zadania + wyczyszczę skrzynkę odbiorczą z spływających zapytań. Zadania na dany dzień najczęściej planowałam w sobotę (w ujęciu całego tygodnia), a porankami przy kawie tylko aktualizowałam taski oraz ich kolejność i priorytety. Powodem dla którego zostawałam po godzinach było to, że nie wzięłam pod uwagę, że w systematycznej obsłudze Klienta ciągle spływają nowe zapytania, Klienci chcą rozwijać i zmieniać swoje strony, sklepy, robić aplikacje, systemy się zmieniają i trzeba je aktualizować, po aktualizacjach inne komponenty mogą być nie do końca kompatybilne no i oczywiście pojawiają się również nowi odbiorcy. O ile w godzinach porannych mogłam się spokojnie skupić na kolejnym odhaczaniu zrealizowanych zadań o tyle w godzinach od 9-10 kiedy pozostali budzili się czy rozpoczynali swoją pracę zawodową zaczynały schodzić maile i dzwonić telefony. Nawet jeśli nie odbierałam i nie odpisywałam w danym momencie zaburzało to już spokój mojego ducha, bo wiedziałam z tyłu głowy, że coś jest nieodhaczone i niezrealizowane, więc się za to brałam. Następnie powracałam do zadań z listy, ale już o 2 godziny później, co skutkowało opóźnieniem i np 2 dodatkowymi godzinami.

Za każdym razem tłumaczyłam sobie, że to tylko dzisiaj jest tak intensywnie, a jutro już będzie porządek. Marzenia ściętej głowy, bo przecież to się nigdy nie kończyło – zawsze dzwoniły telefony i zawsze spływały nowe maila 😛 Aby przybliżyć Wam absurd tej sytuacji to weźmy pod uwagę, że jest to okoliczność o której inne firmy szczególnie początkujące marzą – Klienci sami dzwonią i piszą, nie trzeba ich pozyskiwać. To co jest marzeniem innych dla mnie stało się zmorą dnia codziennego. Mówi się uważaj o co prosisz, bo będzie Ci dane, ale możesz nie być już tak zadowolony posiadając to 😛 Nawet teraz kiedy piszę artykuł mój problem wydaje się kuriozalny, ale był realny i wpływał negatywnie na moją codzienność. Zatem co zrobiłam? Zaczęłam planować sloty na nieprzewidziane maile i telefony ok 2-3 godzin dziennie, no ale jak nie przewidziane to nie wiadomo ile zajmą, więc i tak nie udawało mi się kończyć dnia pracy zgodnie z harmonogramem. Sądziłam, że oszaleję. Do momentu, aż świadomi i podświadomie, wewnętrz siebie nie poczułam, że to się nigdy nie skończy – tak na serio 😀 Przyszła akceptacja i zrozumienie, co pozwoliło mi wychodzić z pracy nawet kiedy nie odpisałam na wszystkie maile i nie wyczyściłam skrzynki. Mogłam zachowywać się już w ten sposób na samym starcie, bo poza oczywistymi awariami pt serwery leżą, sklep nie działa, tracimy pieniądze etc, żaden z Klientów nie domagał się natychmiastowej odpowiedzi. To w mojej głowie siedziała nieuzasadniona potrzeba czyszczenia skrzynki i odhaczania wszystkich zadań. Póki nie pojęłam i nie przepracowałam męczyłam się dniem codziennym, jednocześnie dobrowolnie wybierając nadgodziny i stawiając pracę na pierwszym miejscu, a z drugiej strony pragnęłam to zmienić tylko jakoś nie wychodziło.

Jak widzicie perfekcjonizm może objawiać się nie tylko w niekończącym się upgrade’owaniu i ulepszaniu rzeczy nad którymi pracujemy. Osobiście dawno przestałam się przejmować drobnymi niedociągnięciami, wiedziałam, że perfekcja jest nieosiągalna. Jednak nie wiedziałam, że perfekcjonizm objawi się u mnie tym, że zechce załatwić wszystko co pojawiło się dzisiaj, bo tylko z czystą kartą i odhaczonymi zadaniami dam sobie pozwolenie na wyjście do domu.

A jak objawia się Twój perfekcjonizm? Czy wiesz, że droga, podróż, rozwój, nauka nigdy się nie kończą? Poczuj to i odetchnij z ulgą. Odpocznij zamiast przez całe życie ganiać za króliczkiem, którego nie dogonimy – jak koty nigdy nie złapią światełka laserowego, ono będzie wiecznie uciekać, a one wiecznie za nim gonić 😉

Istnieje teoria, że “złe i przykre” doświadczenia kształtują nasz charakter i bez ich doświadczenia nie jest to możliwe. Trudno się z nią nie zgodzić. Obecnie na każdym kroku słyszymy “wyjdź ze swojej strefy komfortu”, frazes tak wytarty, że przewracam oczami za każdym razem jak go słyszę. Jednak kiedy zastanowić się nad tym co znajduje się poza naszym komfortem to często przynosi nam to takie emocje i uczucia jak strach, odrzucenie, niepowodzenie, porażka, smutek, zawód ALE wszystkie te lekcje hartują nasz charakter, zmieniają nas jako osoby, wzrastamy i rozwijamy się dzięki tym doświadczeniom. To w sytuacji kiedy jest nam “niewygodnie” szukam lepszego rozwiązania i zmian, bo kiedy jest nam “wygodnie” nie mamy bodźca do działania, bo po co skoro jest idealnie 😀 Dlatego też dzieci bardzo bogatych i znanych ludzi, które mają już wszystko i każdy problem rozwiązywany jest za nich często mają depresję, bo nie widzą sensu swojego istnienia, nie potrafią znaleźć celu dla którego mieliby wstawać rano. Bo po co skoro wszystko już jest? Z obserwacji siebie i innych zauważyłam, że to nie osiągnięcie celu przynosi nam spełnienie i frajdę, ale droga do niego, bo kiedy już go osiągniemy cieszymy się i triumfujemy przez krótki okres czasu, a później nie mamy już co robić, więc potrzebny jest nam kolejny cel, który nada naszej codzienności i działaniom sens. Zatem pozwólmy, aby przydarzyły nam się piękne i gorsze chwile, tylko w ten sposób będziemy odbierać lekcje, wzrastać jako jednostki i wieść życie pełne spełnienia.

Jak często słyszymy takie wytłumaczenia?

A co wtedy myślimy?

No właśnie — rzadko kiedy potrafimy spojrzeć na sytuację obiektywnie. Zazwyczaj ulegamy emocjom i subiektywnemu spojrzeniu rodziny, przyjaciół czy bliskich.

Kiedy po świętach wróciłam do pracy i opowiadałam znajomym o tym zdarzeniu, pomijając część moich refleksji o czynieniu dobra, najczęściej słyszałam: „Nie przejmuj się, odeślij im, pewnie nikt nie zauważy”, albo „A co zrobiłaś kotu?”, czy „Powiedz w sklepie, że taką dostałaś, zwrócą ci pieniądze.”

Mówili tak nie dlatego, że są złymi ludźmi, ale dlatego, że czuli mój smutek i chcieli mi pomóc. Jednak nie można pomagać jednym, krzywdząc przy tym drugich. Ze złych uczynków nigdy nie wyrosną dobre owoce.

Ich osąd był przyćmiony naszą znajomością i pozytywnymi uczuciami wobec mnie. Nie zastanowili się obiektywnie nad sytuacją – widzieli tylko jedną stronę równania: pokrzywdzoną przez los i kota Olę, którą spotkało nieszczęście akurat wtedy, gdy postanowiła sprawić sobie coś z kolekcji premium.

Próbowali ochronić osobę ze swojego kręgu, nie myśląc o tym, że ktoś inny mógłby w przyszłości potraktować ich w podobny sposób – i wtedy byłaby to zupełnie inna rozmowa. Wspólnie zastanawialibyśmy się, jak poradzić sobie z takim „oszustem”.

Dlatego powinniśmy patrzeć szerzej — dalej niż czubek własnego nosa i interes naszego „stada”. Myślę, że największym wyrazem przyjaźni i prawdziwego uczucia wobec drugiej osoby jest powiedzenie jej prawdy — tak, jak ją widzimy. Droga dobrych uczynków i właściwych wyborów często bywa niewygodna, podobnie jak prawdziwe, szczere relacje. Nie zawsze przecież od drugiej strony usłyszymy pochwały.

Czasami najlepsze, co ktoś może dla nas zrobić, to wskazać nam drogę do stawania się lepszym człowiekiem — nawet jeśli ta podróż będzie bolesna i pełna kamieni. Prawdziwego przyjaciela poznasz po tym, że powie ci prawdę, nawet jeśli będzie ona niewygodna, przykra czy bolesna.

Do tego poczucia własnej wartości została dołożona duża dawka właściwej edukacji oraz obycia i społecznych interakcji. Ilu z nas nie ma takiej szansy? Mówi się, że edukacja jest teraz dostępna dla wszystkich w równym stopniu niestety jest to kłamstwo. Na poziom naszej edukacji wpływa status ekonomiczny i społeczny naszej rodziny, miejsce urodzenia, pochodzenie i świadomość naszych rodziców. To nie jest niczyja wina, że urodził się w ubogiej rodzinie, czy w miejscu gdzie nie ma „dobrych” szkół, czy też w rodzinie, która nie kładzie nacisku na edukację. To nie jest niczyja wina, ale taka osoba ma do pokonania wiele więcej przeszkód. Osobiście miałam to szczęście, że rodziców było stać na to, aby wysłać mnie do prywatnej szkoły, na prywatne lekcje angielskiego z native speakerem, na korepetycje jeśli nie radziłam sobie w szkole. Ledwo było stać, kosztowało to moich rodziców wiele wyrzeczeń, ale było, bo moja mama zdawała sobie sprawę z wagi edukacji mimo, że sama nie posiada wysokiego wykształcenia. Miałam to szczęście, że wychowałam się w takim, a nie innym domu. Wielu moich rówieśników nie dostało takiej szansy. Kiedy ja poznawałam kulturę i sztukę, oni siedzieli na osiedlu pod blokiem lub oglądali Cartoon Network (jeśli rodzice byli na tyle zamożni, żeby zapłacić za kablówkę). Takie były czasy, ale i w takich czasach nierówności żyjemy i żyć będziemy, bo życie musiałoby być utopią, żeby rozdawać wszystkim po równo.

Zwierzęta nie widzą w swoim ciężkim losie, czegoś dziwnego, nie robią z siebie ofiary, nie użalają się nad sobą. Uważają, że jest to normalne życie, ich życie i naturalnym jest, że w tym życiu bywa różnie, ale trzeba funkcjonować dalej, polować jak najlepiej potrafimy, zbudować sobie jak najlepsze gniazdko umiemy, jeść najtłuściejsze robaki jakie uda nam się dorwać, a jeśli nam nie wychodzi to zamiast użalać się nad sobą cieszyć się z tego co mamy i nie poddawać się, próbować nieprzerwanie, aż do śmierci.

Często współczujemy sobie z powodu trudnego losu, wyobcowania, innego traktowania, ale sami siebie traktujemy inaczej, gorzej, niż traktowalibyśmy pozostałych. Patrzymy na siebie w sposób bardziej surowy, niż patrzymy na swoich znajomych. Rozpaczamy nad swoim losem i trwamy w poczuciu bycia ofiarą.

Przestańmy obwiniać siebie i innych, to niczyja wina, że urodziliśmy się tacy, a nie inni. Traktujmy się z miłością na jaką zasługuje każda żywa istota i obdarzajmy nią również ludzi dookoła nas, bo każdy zasługuje na miłość.

Jeśli zaś chodzi o samo życie to nie zmieni ono swojego magicznego biegu kiedy dostatecznie dużo będziemy narzekać. Tworząc wokół niego systematycznie negatywną narrację będziemy się karmić tylko krytycznymi i przykrymi myślami i właśnie taką codzienność otrzymamy. W zamian za to proponuję zawsze zobaczyć drugą stronę monety. Ciężko jest sobie wyobrazić, że możemy zobaczyć pozytyw w wyjątkowo tragicznych wydarzeniach jak np. czyjaś śmierć, ale tutaj ponownie odniosę się do wiersza D. H. Lawrenca’a – takie jest życie. Raz bywa szczęśliwe, raz przykre, z jednej strony nieprzewidywalne z drugiej strony powtarzalne i harmonijne. Śmierć jest naturalnym procesem, tak samo jak narodziny, tak samo jak okres dzieciństwa, dorosłości, starości, niedostatku, dobrobytu etc

Często w anime w których pojawia się element alchemii wyraźnie mówi się, że jest to proces równoważnej wymiany: ile dostajesz, tyle musisz oddać. Tak samo w serialach o magii z reguły coś nie powstaje z niczego, zawsze są konsekwencje i zawsze są koszty korzystania z czarów. Wszystkie te moce działają dokładnie tak jak natura, moce przyrody – harmonijnie. Ludzie umierają i rodzą się, bo tego wymaga równowaga na świecie, tak wygląda krąg życia i tak jest z każdym aspektem naszego funkcjonowania.

Życie nigdy nie było i nie będzie sprawiedliwe nie rozdaje wszystkim po równo. Od nas zależy co zrobimy z tym co dostaliśmy, jakich wyborów dokonamy i gdzie nas to zaprowadzi. Przyjmijmy je takie jakie jest, bez narzekania i użalania się nad sobą. Wyjdźmy z roli ofiary i starajmy się je przeżyć najlepiej jak potrafimy, doceniając każdą chwilę zarówno tą przykrą jak i radosną. Każda z nich nas rozwija i zmienia.

W przypadku Armaniego twarzą produktu była nieznana mi do tej pory modelka Adriana Arjona, ale reprezentowała swoim wyglądem mój kanon piękna – sposób makijażu, stylizacji brwi i włosów, sposób ubierania był „mój” więc uznałam, że te perfumy będą do mnie pasować. Natomiast w przypadku Hugo Boss oraz Lancome były to znane aktorki Emma Robert oraz Zendaya. Panie choć skrajnie różne w wyglądzie, również inspirowały mój styl, sposób makijażu, ubioru oraz grały w filmach, które widziałam wiele razy i z chęcią powracam.

Kolejnym powodem mojego zainteresowania była przedstawiona w reklamach historia – kobiet silnych, wiedzących czego chcą od życia, cieszących się każdą jego chwilą, ale przede wszystki żyjących po swojemu. Może zamysł reklam był jeszcze inny, ale mój odbiór był właśnie taki. Zatem dopasowałam wybrane perfumy charakterologicznie do mnie i do swojego życia oraz wizualnie do kanonu piękna. Nadal nie znając zapachu wiedziałam, że któreś z nich będą moje. Nawet obawiałam się co zrobię jeśli zapach mi się nie spodoba, tak bardzo byłam przekonana, że chce je posiadać.