Na końcu odcinka koledzy reflektują się i przepraszają go. Zrozumieli wreszcie, że nie chodziło o psa, lecz o zrozumienie drugiego człowieka — jego emocji, przeżyć i bólu.

Tak często umniejszamy wartość doświadczeń innych istot — zwierząt, dzieci, osób starszych. Myślimy: „Co one tam mogą wiedzieć? To tylko dzieci.” Ale czy ich smutek różni się czymś od naszego? Czy można dzielić emocje na „bardziej prawdziwe” i „mniej prawdziwe”, „poważne” i „błahe”?

W mojej opinii — nie. Smutek to smutek. I nikt z nas nie ma prawa mówić innym, że powinni czuć mniej, że ich ból jest „nieadekwatny”. Zamiast oceniać, powinniśmy słuchać i starać się zrozumieć. Możliwe, że nigdy w pełni nie pojmiemy sposobu myślenia drugiej osoby, ale to nie zwalnia nas z obowiązku okazania jej szacunku — jako żywej, czującej istoty, choć innej od nas.

Takie zachowania często mają głębokie korzenie — tkwią w naszej kulturze, przekonaniach i wyuczonych wzorcach, w których łatwiej nam koncentrować się na cudzym nieszczęściu niż rozpoznać i uzdrowić własne. Widać to nawet w codziennych wiadomościach: słyszymy, że w Polsce mamy inflację i zbliżamy się do recesji, ale „w Niemczech podobno jest jeszcze gorzej” — i nagle czujemy ulgę. Dlaczego? Przecież to nie poprawia naszej sytuacji gospodarczej. Pocieszamy się cudzym nieszczęściem, bo nasz umysł woli uciec od bólu i zająć się problemami innych. To łatwiejsze niż spojrzenie w oczy własnym trudnościom.

• Zwierzęta czują ból, smutek, żal, przechodzą proces żałoby;
• odczuwają przyjemność kiedy grzeją się w słońcu i dyskomfort kiedy mokną; część uprawia seks nie tylko dla przedłużenia gatunku, ale również dla przyjemności płynącej z orgazmu, niektóre z nich mają jednego partnera na całe życie, a niektóre wielu;
• czują miłość zarówno do swoich dzieci jak i innych członków rodziny;
• są w stanie rozpoznać więzi rodzinne, mieć przyjaciół i znajomych zarówno wewnątrz swojego gatunku jak i międzygatunkowo; potrafią okazać wdzięczność,a aby czuć wdzięczność należy mieć umiejętność rozpoznania, że ktoś lub coś pozwoliło doświadczyć nam dobrych chwil. Już Cyceron uznał, że psy są w stanie ją odczuwać.
• Potrafią kraść, kłamać i manipulować. Autor opowiada historię koguta, który zwabiał kury udając, że je smaczne jedzenie i głośno przy tym mlaskał lub srok, które w obecności swoich partnerek udają, że bronią teren przed innymi samicami, a kiedy nie ma ich w pobliżu flirtują z nimi, albo lisów, które podczas polowania na wrony udają martwych przekonująco wyciągając język na zewnątrz.
• Zdają sobie sprawę z społecznie przyjętych norm w otoczeniu/stadzie w którym przebywają, dlatego też odczuwają np.: zakłopotanie i zawstydzenie. Mają poczucie sprawiedliwości i czują jej potrzebę wewnątrz stada.
• Istnieją tchórzliwe i odważne zwierzęta, a odwaga to w dużym skrócie świadomość, że działanie jest ważne, pomimo rozpoznanego niebezpieczeństwa.
• Część zwierząt potrafi liczyć, część potrafi rozpoznać swoje odbicie w lustrze co jak się uważa jest dowodem na posiadanie przez nich samoświadomości. Do tego posiadają imiona, nie tylko te nadane przez człowieka, ale z badań naukowych wynika, że mają imiona swoje którymi się nazywają wewnątrz stada i rozpoznają więzi rodzinne i przyjacielskie oraz hierarchizują i znają strukturę społeczną wśród gatunku m.in. świnie.
• Odczuwają zniecierpliwienie, co sprawdzano podczas eksperymentu ustawiania szczurów w kolejce, które zachowywały się jak ludzie w supermarketach najpierw zmieniając kolejkę, a później żałując złego wyboru – uruchamiały się u nich te same obszary w mózgu co u ludzi.
• Potrafią być empatyczne i wykazują się współodczuwaniem do innych, a zwierzę które otrzymuje od nich współczucie, bo jest np ranne czy chore mniej cierpi i im dłuższy stan znajomości tym bardziej takie cierpienie się zmniejsza. Wspomniana empatia występuje również międzygatunkowo, a w ich mózgu zachodzą te same procesy z wykorzystaniem neuronów lustrzanych co u ludzi.
• Mają wolną wolę i wykazują altruistyczne zachowania np dzielą się jedzeniem, ratują inne zwierzęta, przekazują sobie wiedzę między pokoleniami, kultywują tradycje i zwyczaje, uczą się przez doświadczenie tak jak i ludzie;
• Rozumieją naturę i przewidują pogodę tak jak kiedyś ludzie, którzy żyli blisko przyrody.
• Starzejąc się chorują na demencję, mniej jedzą, stają się zrzędliwe i są w pełni świadome swoich ograniczeń wynikających z wieku, ale również tego, że ich czas dobiega końca – zupełnie tak jak ludzie;
• i wiele innych.
  

Moje wielkie zakupy w Zarze zakończyły się tym, że zostałam z dziurawą sukienką z kolekcji premium, która jest za duża, ale nadal przyjemna w dotyku, bo przecież kosztowała tyle, że gdyby okazała się drapiąca to byłoby to gwoździem do mojej trumny.

Uznałam, że trudno może uda się ją jakoś załatać. Poszłam do męża opowiedzieć mu o moim dramacie, sądziłam, że będzie rozpaczał nad stratą jeszcze bardziej niż ja. Zdziwiło mnie jednak to, że jemu jako jedynemu z nielicznych osób mojego otoczenia (bo tego samego zdania była jeszcze moja mama) nie przeszło przez myśl, żebym odesłała sukienkę do sklepu. Powiedział, że jest mu bardzo przykro, że moje zakupy zakończyły się takim fiaskiem i że pięknie wyszywam, dlatego też pewnie uda mi się całkiem nieźle zacerować tą wielką dziurę.

Na pierwszy rzut oka poniosłam stratę, ale od kiedy dokonałam właściwego wyboru to czuję spokój, patrzę na siebie w lustrze i myślę sobie, że faktycznie jestem dobrym człowiekiem i to nie dlatego, że przekazałam ogromny datek na dom dziecka, ale dlatego, że dokonałam słusznego wyboru.

Miałam wszelkie możliwości oszustwa, narażenia drugiego człowieka na straty i uratowanie swojego interesu. Jednak zrobiłam inaczej.

Nie zapominajmy, że za Zarą również stoi człowiek, który pewnie zarabia więcej w ciągu sekundy, niż ja wydałam na sukienkę, ale tu nie o to chodzi, aby być bohaterem dla tej osoby, której łaskawie postanowiliśmy nie okraść. Chodzi o to, aby być bohaterem w swoich oczach i mieć do siebie szacunek.

Jakbym mogła oczekiwać od innych właściwego postępowania skoro sama w swoim życiu tworzyłabym wyjątki.