Ze względu na różne doświadczenia w dzieciństwie jak i po prostu osobowość, która uwielbia porządek i systematyczność, a tym samym tabelki i checklisty mam silne skłonności do zachowań obsesyjnych i perfekcyjnych. Nikogo nie dziwi to, że czasami zamiast skupić się nad tym po co w ogóle robię dane zadanie moja energia skierowana jest na jego wykonanie, abym mogła odhaczyć kolejny punkt z listy. Przynosi mi to niewyobrażalne ukojenie. O ile w realizacji i prowadzeniu projektu jest to cecha niezwykle pożądana o tyle przy bezpośredniej pracy z Klientem już nie do końca. Na co dzień mam potrzebę tworzenia i budowania, odznaczam się ogromną cierpliwością i mogę pracować nad tym samym zadaniem miesiącami byleby posuwać się do przodu. Moja część logiczna osobowości połączona z wiedzą w obszarze rozwoju i dobrostanu pozwoliła mi stworzyć mistrzowski harmonogram dnia, tygodnia, miesiąca i kilku lat do przodu, a wszystko to w odniesieniu do celów, które chce osiągnąć, wszystko wymierzone z jednej strony w zdrowie, balans i harmonię, a z drugiej strony na sukces. Jednak ciągle coś kulało, powtarzałam podświadomie kilka toksycznych zachowań, które uniemożliwiały mi pełną realizację. Nie mogłam pojąć o co chodzi – niby wszystko było w porządku, ale jakiś istotny szczegół uciekał mi przez palce. Spróbujcie znaleźć coś czego nie potraficie nazwać i nie wiecie czym jest istna udręka 😛

Dlaczego tak się działo? Otóż jeśli nie rozpoznamy i nie poczujemy głębiej podświadomego wyuczonego schematu i połączonego z nim przekonania, które nas nakręcają i nami kierują to nawet najlepszy plan i harmonogram zostanie niezrealizowany, bo podświadomie będziemy go sabotować wymyślając coraz to bardziej kreatywne wymówki. Taka praca nad sobą wymaga dużego nakładu sił, ale nie musimy wymyślać koła na nowo, skorzystajmy z wiedzy innych w tym obszarze, a naszą energię skierujmy na głębokie zrozumienie i przepracowanie tematu ze sobą. W bajce “Mój brat niedźwiedź” znowu o tym śpiewali, kilka wersów dalej od tego, który cytuje powyżej. I co? Czuję się trochę jakbym była ślepa i głucha 😛

Słuchając piosenki z Tarzana (bajka z 1999 roku) w wykonaniu Phila Collinsa, trudno nie zgodzić się z jej przesłaniem. Pokolenie Z często ma trudność ze zrozumieniem swoich starszych kolegów, ale nie dlatego, że jest mniej inteligentne. Po prostu nie potrafi pojąć, co czujemy, ponieważ nie jest na naszym miejscu — ich doświadczenia z dzieciństwa są zupełnie inne.

Zrozumienie przychodzi wtedy, gdy mamy wspólną bazę wyjściową, na której możemy oprzeć dalsze wnioski. Dopiero po osiągnięciu tego poziomu możemy prowadzić prawdziwie owocną komunikację. W przeciwnym razie będziemy mówić i słyszeć, ale nie będziemy słuchać — nie zrozumiemy zasadności działań drugiego człowieka ani sposobu jego myślenia. W rezultacie zamiast współpracy pojawi się opozycja lub obojętność, a przecież nie zbudujemy niczego razem, jeśli każdy będzie zmierzał w przeciwnym kierunku.

O tym właśnie pisał amerykański psychiatra Stephen R. Covey w książce „7 nawyków skutecznego działania”, wskazując, że bez zasady „najpierw staraj się zrozumieć, a potem być zrozumianym” nie osiągniemy synergii — a to właśnie ona potrafi zwielokrotnić efekty naszych działań.

Jednak zanim pojawi się zrozumienie, powinniśmy cofnąć się o krok. Na samym początku warto przyjąć, że choć jesteśmy różni — w gruncie rzeczy wcale tak bardzo się nie różnimy. Parafrazując słowa piosenki: we are different, yet we’re the same.

To, że pokolenie Z częściej nawiązuje relacje online, a milenialsi robili to głównie offline, nie oznacza, że różnią się w swoich pragnieniach. Obie generacje dążą do tego samego — do relacji międzyludzkich, do miłości i przynależności.

Tarzan był ludzkim dzieckiem, które zostało samo w dżungli. Jego płacz usłyszała małpa Kala i zdecydowała się go przygarnąć oraz wychować. Fakt, że była innym gatunkiem i różniła się od Tarzana pod względem biologicznym i fizjologicznym, nie oznaczał, że nie czuła instynktu macierzyńskiego. Z kolei to, że Tarzan nie miał ludzkiej matki, nie znaczyło, że nie otrzymał miłości, troski i ciepła. Każdy z nas pragnie kochać i być kochanym.

Każdy potrzebuje relacji z innymi i poczucia przynależności. Więc choć różnice między nami mogą wydawać się duże — czy naprawdę tak bardzo się różnimy, skoro pragniemy tego samego?

Parcie w nieznane stoi w sprzeczności z ludzkim instynktem samozachowawczym. Najzwyczajniej boisz się tego, co czeka za zakrętem rzeki. Umysł lubi to, co znane — daje stabilność i bezpieczeństwo, niezbędne do spokojnego życia. Rutyna to nie tylko wygoda; zapewnia przewidywalność. Dlatego podświadomie powtarzasz nawet szkodliwe wzorce z dzieciństwa — bo są znajome, „bezpieczne”, niemal odruchowe. A jednak, gdy wspominasz minione lata, nie pamiętasz dni płynących w identycznym rytmie, lecz te, które od schematu odstawały. Najczęściej wracają chwile bardzo radosne albo bardzo trudne. Czy zdarzyło Ci się rozmawiać z dawną koleżanką lub kolegą i wspominać: „Pamiętasz, jak codziennie wstawaliśmy, szliśmy do szkoły, uczyliśmy się, a na przerwie jedliśmy kanapki?” Nie! Raczej mówimy: „Pamiętasz, jak zgubiliśmy się na wycieczce klasowej?” albo: „Pamiętasz ten egzamin, którego nie zdało trzy czwarte rocznika?”

Nowe doświadczenia pozwalają Ci się rozwijać. Świat jest dużo większy niż Twoje osiedle. Jeśli latami tkwisz w tej samej pracy, na tym samym stanowisku, wśród tych samych ludzi, robisz zakupy w tym samym sklepie, jeździsz tym samym autem i co wieczór oglądasz te same seriale — Twoje życie zbladnie. Zaczniesz dusić się w złotej klatce, którą sam sobie zbudowałeś, uwięziony w niezmiennych przekonaniach i uprzedzeniach.