Na końcu odcinka koledzy reflektują się i przepraszają go. Zrozumieli wreszcie, że nie chodziło o psa, lecz o zrozumienie drugiego człowieka — jego emocji, przeżyć i bólu.

Tak często umniejszamy wartość doświadczeń innych istot — zwierząt, dzieci, osób starszych. Myślimy: „Co one tam mogą wiedzieć? To tylko dzieci.” Ale czy ich smutek różni się czymś od naszego? Czy można dzielić emocje na „bardziej prawdziwe” i „mniej prawdziwe”, „poważne” i „błahe”?

W mojej opinii — nie. Smutek to smutek. I nikt z nas nie ma prawa mówić innym, że powinni czuć mniej, że ich ból jest „nieadekwatny”. Zamiast oceniać, powinniśmy słuchać i starać się zrozumieć. Możliwe, że nigdy w pełni nie pojmiemy sposobu myślenia drugiej osoby, ale to nie zwalnia nas z obowiązku okazania jej szacunku — jako żywej, czującej istoty, choć innej od nas.

Takie zachowania często mają głębokie korzenie — tkwią w naszej kulturze, przekonaniach i wyuczonych wzorcach, w których łatwiej nam koncentrować się na cudzym nieszczęściu niż rozpoznać i uzdrowić własne. Widać to nawet w codziennych wiadomościach: słyszymy, że w Polsce mamy inflację i zbliżamy się do recesji, ale „w Niemczech podobno jest jeszcze gorzej” — i nagle czujemy ulgę. Dlaczego? Przecież to nie poprawia naszej sytuacji gospodarczej. Pocieszamy się cudzym nieszczęściem, bo nasz umysł woli uciec od bólu i zająć się problemami innych. To łatwiejsze niż spojrzenie w oczy własnym trudnościom.

• Zwierzęta czują ból, smutek, żal, przechodzą proces żałoby;
• odczuwają przyjemność kiedy grzeją się w słońcu i dyskomfort kiedy mokną; część uprawia seks nie tylko dla przedłużenia gatunku, ale również dla przyjemności płynącej z orgazmu, niektóre z nich mają jednego partnera na całe życie, a niektóre wielu;
• czują miłość zarówno do swoich dzieci jak i innych członków rodziny;
• są w stanie rozpoznać więzi rodzinne, mieć przyjaciół i znajomych zarówno wewnątrz swojego gatunku jak i międzygatunkowo; potrafią okazać wdzięczność,a aby czuć wdzięczność należy mieć umiejętność rozpoznania, że ktoś lub coś pozwoliło doświadczyć nam dobrych chwil. Już Cyceron uznał, że psy są w stanie ją odczuwać.
• Potrafią kraść, kłamać i manipulować. Autor opowiada historię koguta, który zwabiał kury udając, że je smaczne jedzenie i głośno przy tym mlaskał lub srok, które w obecności swoich partnerek udają, że bronią teren przed innymi samicami, a kiedy nie ma ich w pobliżu flirtują z nimi, albo lisów, które podczas polowania na wrony udają martwych przekonująco wyciągając język na zewnątrz.
• Zdają sobie sprawę z społecznie przyjętych norm w otoczeniu/stadzie w którym przebywają, dlatego też odczuwają np.: zakłopotanie i zawstydzenie. Mają poczucie sprawiedliwości i czują jej potrzebę wewnątrz stada.
• Istnieją tchórzliwe i odważne zwierzęta, a odwaga to w dużym skrócie świadomość, że działanie jest ważne, pomimo rozpoznanego niebezpieczeństwa.
• Część zwierząt potrafi liczyć, część potrafi rozpoznać swoje odbicie w lustrze co jak się uważa jest dowodem na posiadanie przez nich samoświadomości. Do tego posiadają imiona, nie tylko te nadane przez człowieka, ale z badań naukowych wynika, że mają imiona swoje którymi się nazywają wewnątrz stada i rozpoznają więzi rodzinne i przyjacielskie oraz hierarchizują i znają strukturę społeczną wśród gatunku m.in. świnie.
• Odczuwają zniecierpliwienie, co sprawdzano podczas eksperymentu ustawiania szczurów w kolejce, które zachowywały się jak ludzie w supermarketach najpierw zmieniając kolejkę, a później żałując złego wyboru – uruchamiały się u nich te same obszary w mózgu co u ludzi.
• Potrafią być empatyczne i wykazują się współodczuwaniem do innych, a zwierzę które otrzymuje od nich współczucie, bo jest np ranne czy chore mniej cierpi i im dłuższy stan znajomości tym bardziej takie cierpienie się zmniejsza. Wspomniana empatia występuje również międzygatunkowo, a w ich mózgu zachodzą te same procesy z wykorzystaniem neuronów lustrzanych co u ludzi.
• Mają wolną wolę i wykazują altruistyczne zachowania np dzielą się jedzeniem, ratują inne zwierzęta, przekazują sobie wiedzę między pokoleniami, kultywują tradycje i zwyczaje, uczą się przez doświadczenie tak jak i ludzie;
• Rozumieją naturę i przewidują pogodę tak jak kiedyś ludzie, którzy żyli blisko przyrody.
• Starzejąc się chorują na demencję, mniej jedzą, stają się zrzędliwe i są w pełni świadome swoich ograniczeń wynikających z wieku, ale również tego, że ich czas dobiega końca – zupełnie tak jak ludzie;
• i wiele innych.
  

Dzięki temu, że mamy opracowany plan i systematyczne, czyli powtarzalne, czynności to znamy doskonale ich przebieg. Wiemy jaki ruch będzie kolejny i dlatego, możemy się na nim skupić i doświadczyć w pełni, bo nie zastanawiamy się „co dalej”. W swoim ebook’u „Organizacja i systematyzacja codziennego życia” piszę, że należy mieć opracowany plan na zdawałoby się błahe czynności np. czynności higieniczne. Nie będę przytaczała całego wyjaśnienia i opisu, który zajmuje kilkanaście stron, ale w telegraficznym skrócie powtarzalność procesów podczas np. prysznicu pozwala nam skupić się na teraźniejszości i czuć spływającą po naszym ciele wodę, zapach żelu pod prysznic, czy ciepło na naszej skórze. W przeciwieństwie do sytuacji kiedy pod prysznicem myślami jesteśmy już w następnym dniu i opracowujemy listę zadań. Harmonogram nie ma tworzyć nowej obsesji i obszaru do kontroli, ale zapewnić nam brak całodobowej gonitwy myśli.