Poczucie własnej wartości jest czymś z czym każdy z nas się rodzi i czymś co dla większości z nas udaje się zgubić, bądź skrzywić gdzieś po drodze. W swojej książce Nathaniel Branden wskazuje, że poczucie własnej wartości składa się z 3 elementów: samoświadomości, poczucia własnej skuteczności i szacunku do siebie. Ostatni oznacza, że mamy poczucie własnej godności i osobistej wartości.

W moim życiu doświadczyłam wielu przykrych sytuacji, niesprawiedliwości i krzywdy. Zbudowało to we mnie przekonanie o ludziach i świecie na którym żyje, a najtrudniejsze doświadczenia ukształtowały mnie na stosunkowo silną jednostkę. Skoro wydarzenia z przeszłości mnie nie zabiły mam poczucie, że najgorsze już za mną, a ponieważ przetrwałam je i zwyciężyłam niewiele rzeczy jest w stanie mnie przerazić czy załamać. Mówi się, że aby uczynić z kogoś mężczyznę należy go złamać, mówi się, że najsilniejsze jednostki to te które ucierpiały najbardziej. Jednak mało kto wspomina, że w ten sposób nabyta siła jest niepełna. Poprzez moje doświadczenia wyrobiłam w sobie nawyk nie ufania ludziom, bo nie są godni zaufania i są zawodni w swoich obietnicach. Uwierzyłam, że miłość, która powinna nie znać granic jednak je posiada, a poleganie na innych prowadzi tylko do porażki. Nauczyłam się oddzielać emocje i uczucia od decyzji, które podejmuje. Nauczyłam się nie przegrywać i nie angażować nadmiernie. Nauczyłam się kontrolować swoje uczucia, reakcje oraz otaczający mnie świat, bo zostałam złamana i pozbawiona bezpieczeństwa. Swoim zachowaniem i postawą stworzyłam sobie złudne bezpieczeństwo i wykluczyłam ze swojego życia sytuacje, które mogą spowodować ponownie jego utratę, czyli między innymi miłości i głębokich relacji z ludźmi. Pomimo, że byłam postrzegana za silną i pewną siebie jednostkę moje poczucie własnej wartości było wadliwe i niepełne. W naprawieniu mojego poczucia własnej wartości i pozszywaniu się na nowo pomogło mi zaakceptowanie sytuacji w której byłam, przyjęcie niebezpieczeństwa i spojrzenie mu prosto w oczy. Kiedy człowiek staje w prawdzie ze sobą i sytuacją jest o krok od wyciągnięcia wniosków i poprawy sytuacji oraz nauczenia się stawiania własnych granic.Natomiast jeśli zdobywamy poczucie własnej wartości zyskujemy też pewność siebie, pewność co do własnego umysłu, działań, ocen, skutków, ale również zasad, które wyznajemy. Integralność z własnymi przekonaniami i wartościami czyni nas niepokonanym i nieustraszonym, bo żyjemy w niezłomnym przekonaniu, że myślimy i czynimy słusznie. Taka pewność jest inspirująca, taka niezłomność jest w każdym “głównym bohaterze” oraz “prawdziwym liderze” i przyciąga do nas innych.

Ostatnio odsłuchałam audiobook “6 filarów poczucia własnej wartości”, kiedyś już czytałam tą książkę, ale ponieważ na kanale youtube rozpoczęłam serię nagrań dotyczącą poczucia własnej wartości postanowiłam odświeżyć swoją wiedzę. Co był dla mnie zaskakujące to różnice w tłumaczeniu. Słuchając oryginału zupełnie inaczej odebrałam poszczególne fragmenty, niż czytając książkę w polskim przekładzie. Możliwe też, że ja zmieniłam się na przestrzeni lat tak bardzo, że moje rozumienie i postrzeganie pewnych spraw również ewoluowało. Tak czy inaczej poczułam odrobinę oświecenia po zakończonym słuchaniu.

Z książki dowiadujemy się, że bez poczucia własnej wartości nie jesteśmy w stanie przeżyć naszego życia w pełni. Jego niski poziom uniemożliwia nam wykorzystanie naszego pełnego potencjału i pozostawia nas w trybie wegetacji w opozycji do rozwoju, którego każda jednostka powinna doświadczać. Nathaniel Branden (autor książki) wskazuje, że świat w którym obecnie żyjemy ma bardzo wymagającą naturę i jesteśmy w stanie stawić czoła przeciwnościom i wyzwaniom tylko wtedy gdy mamy wysoki poziom poczucia własnej wartości, bo jego składowe elementy zapewniają nam bycie adekwatnym w stosunku do sytuacji, które nas spotykają.

Rodzice uczyli nas, by traktować innych tak, jak sami chcielibyśmy być traktowani, lub powtarzali: „nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe.” Kiedy jednak jako nastolatka zaczęłam się głębiej nad tym zastanawiać, odkryłam, że to powiedzenie… nie jest do końca prawdziwe.

Ku mojemu zaskoczeniu, to, co dla mnie jest miłe, niekoniecznie musi być takie dla Ciebie. To, co Ty uznasz za sukces, ja mogę postrzegać jako porażkę. To, co mnie motywuje, Ciebie może przytłaczać. Wszystko to wynika z tego, jak różni jesteśmy — jak bardzo indywidualne jednostki tworzymy.

To spostrzeżenie potwierdza Thomas Erikson w swojej książce „Otoczeni przez idiotów.” Książka jest do bólu prosta — momentami aż zastanawiałam się, czy autor nie traktuje mnie jak idiotki, tłumacząc rzeczy oczywiste w najdrobniejszych szczegółach. Ale mimo to uważam, że jej główne przesłanie jest niezwykle trafne: traktuj innych tak, jak oni chcą być traktowani.

Kluczem do tego jest zrozumienie drugiego człowieka. Bo jak się okazuje, wcale nie jesteśmy otoczeni przez idiotów — tylko przez ludzi o skrajnie różnych osobowościach, którzy po prostu nie potrafią się ze sobą skutecznie komunikować.

Przypomina mi to scenę z koreańskiego serialu „Jutro” (odcinek 9). Właściciel zaginionego psa od tygodni szukał swojego pupila i bardzo za nim tęsknił. Z zawodu był grafikiem. Pewnego dnia, podczas projektowania logo dla kliniki weterynaryjnej, emocje wzięły górę — załamał się i rozpłakał przy biurku. Koledzy z pracy, widząc to, podeszli do niego i zapytali, dlaczego płacze. Odpowiedział, że chodzi o jego psa, który zaginął — tego samego, którego miał od dzieciństwa.

Zaczęłam ostatnio oglądać wyjątkowo dobry, koreański serial produkcji Netflix o tytule “Jutro”. Nie wiem jak się skończy, ani czy będzie kolejny sezon, gdyż obecnie jestem na 10 odcinku z 16 zrealizowanych. Zaczęłam go oglądać, żeby popatrzeć się na szalenie przystojnego Lee Soo Hyuk, a skończyłam robiąc notatki na bloga podczas 8 z 10 odcinków, a na 7 z 10 płakałam ze wzruszenia. Całokształt serialu nie wskazuje na arcydzieło, ALE scenariusz i gra aktorska już tak! Fabuła skupia się wokół tematu samobójstw i powodów dla których ludzie je popełniają. W wykreowanym przez scenarzystę świecie istnieje w zaświatach oddział Żniwiarzy, którzy zajmują się misjami specjalnymi. Jedną z jednostek firmy z zaświatów jest oddział kryzysowy ZR, którego zadaniem jest odwodzenie ludzi od odebrania sobie życia.

Każdy odcinek opowiada inną historię, ale chyba najbardziej zaskakujący i jednocześnie druzgocący był dla mnie odcinek 9 w którym oddział ratował psa samobójcę. Brzmi szaleńczo i niepoważnie? Taka też była moja pierwsza myśl, zastanawiałam się “co ja paczam” i “kto uznał to za dobry pomysł”. Jednak tak to już jest z serialami, że są lepsze i gorsze odcinki i po prostu ogląda się całość serii. Zatem oglądałam i ja.

Również zespół ZR był mocno skonfundowany faktem, że piesek został im przypisany jako ich kolejna sprawa. Kong był zwierzakiem, który pragnął śmierci, a oni mieli to zmienić. Początkowo uznali to za błąd systemu, ale ostatecznie zlecenie to zlecenie, a praca musiała być wykonana. Podejrzewali, że ktoś go porzucił, a po konsultacji w klinice weterynaryjnej okazało się, że piesek jest chory i zostało mu niewiele czasu na przeżycie. Główny bohater nie mógł uwierzyć jak ktoś śmiał opuścić chorego psa i życzył właścicielowi niekończącej się męki w piekle, po zakończeniu jego życia. Później okazało się, że Kong sam uciekł z domu, bo uznał, że rodzinie którą kocha jest przez niego trudno. Nie chciał być ciężarem i powodem smutku i zdecydował, że lepiej byłoby umrzeć w samotności. Ludzie w żałobie i chorobie zachowują się nieracjonalnie i skrajnie, czemu nie miałoby to dotyczyć również zwierząt?

Głód, zagrożenie i strach potrafią zrobić z ludźmi niezwykłe rzeczy — zmieniają ich nieodwracalnie. W obliczu zagrożenia część z nas zaczyna gromadzić zapasy, by zabezpieczyć swoją przyszłość. Widzieliśmy to całkiem niedawno, podczas pandemii, gdy media rozprzestrzeniły plotki o możliwych problemach z dostawami żywności i artykułów higienicznych.

Pamiętam to jak dziś — poszłam po pracy na zakupy i nie mogłam kupić makaronu, ryżu ani kaszy. Nawet sól i cukier zniknęły z półek. Nie dlatego, że faktycznie zabrakło towarów, lecz dlatego, że dostawy były zaplanowane pod standardowy wolumen zakupowy i typowe zachowania konsumenckie. Gdy wpadliśmy w panikę i zaczęliśmy szturmować sklepy, robiąc zapasy na trzy miesiące, naturalnym było, że w krótkim czasie wykupiliśmy wszystko — również zapasy magazynowe.

Przypomnij sobie absurdalną sytuację z papierem toaletowym w Stanach Zjednoczonych, gdy ludzie bili się o niego w marketach, a później sprzedawano go w ograniczonych ilościach. U nas papier był, za to zabrakło podpasek i tamponów — bo w panice również wykupiliśmy je z obawy, że się skończą. I pomyśleć, że nie kierował nami wówczas prawdziwy głód ani realny brak dóbr, lecz jego widmo na horyzoncie. Napędzał nas strach.