Przed świętami zrobiłam duże zamówienie z Zary z zamiarem, że zmierzę wszystkie ubrania, które zwróciły moją uwagę w aplikacji, zostawię te, które będą leżeć najlepiej, a resztę odeślę. Ponieważ byłam przekonana, że zwrócę przynajmniej połowę zamówienia, nie przejmowałam się cenami wybranych ubrań — w końcu i tak wszystkie ze mną nie zostaną.

Kiedy paczki w końcu do mnie dotarły, rozłożyłam je otwarte na stole i rozpoczęłam istny pokaz mody. Mój ukochany kot siedział cicho na kanapie, obserwując całe zamieszanie. Na chwilę wyszłam do kuchni po szklankę wody. Po powrocie zamarłam. Mój kocur siedział w jednym z pudełek, dokładnie na wełnianej sukience z kolekcji premium, z pełnym skupieniem wyszarpując dziurę w samym środku materiału.

Byłam o krok od zawału. Przy życiu podtrzymywała mnie jedynie mieszanka rozpaczy i złości — jeszcze nie zdążyłam nawet zmierzyć tej sukienki, nie wiedziałam, czy w ogóle na mnie pasuje, nie odcięłam metki, nawet nie zdecydowałam, czy chcę ją zatrzymać!

Oczywiście, po wyrzuceniu kota z pudełka, moim pierwszym instynktem była próba ograniczenia straty. Pomyślałam wtedy: „Zwrócę to do sklepu i powiem, że tak było, bo przecież jak udowodnią, że nie? Poza tym — klient, zwłaszcza w korporacjach i sieciówkach, ma zawsze rację.”

Zaczęłam więc w smutku, ale i pełnym skupieniu, pakować zwrot, jeszcze raz z szaleństwem w oczach zerkając na cenę z paragonu, która niestety nie malała bez względu na to, ile razy na nią patrzyłam. I wtedy, w trakcie realizacji mojego „sprytnego planu”, pojawiła się myśl: „Ale to jest oszustwo. Zwrot pieniędzy ci się nie należy.”

Natychmiast zaczęłam się usprawiedliwiać: że gdybym zamówiła od małego, polskiego przedsiębiorcy, to oczywiście bym nie zwracała. Ale Zara to przecież korporacja, która narzuca ogromne marże i wyzyskuje pracowników, więc może im się należy? Przez chwilę naprawdę pomyślałam, że jestem drobnym przebłyskiem karmy, która właśnie wyrównuje rachunki w imieniu świata.

Jednak im bardziej ten wewnętrzny dialog się nasilał, tym wyraźniej uświadamiałam sobie, że to nie ma znaczenia, kogo oszukuję. Oszustwo pozostaje oszustwem. Nie my jesteśmy od tego, by wymierzać komuś karę lub dokonywać moralnych osądów. A przecież dokładnie to robiłam — próbowałam usprawiedliwić swój czyn, osądzając sieciówkę i nadając sobie prawo do „wymierzenia sprawiedliwości”.

Jeśli naprawdę uważam, że nie zgadzam się z zasadami, którymi kieruje się dana firma, to po prostu nie powinnam u niej kupować. Proste.

Czy to, że okradniemy obcego lub bogatego, który „i tak ma dużo”, sprawia, że nasz uczynek przestaje być kradzieżą? Niestety, nie.

W przypadku nadrzędnych wartości — a właściwie jakichkolwiek zasad, szczególnie tych prostych i jasno sformułowanych — odpowiedzi na pytanie, czy czynimy dobrze, czy źle, są zazwyczaj oczywiste. Wiemy to od razu, ale z wygody, strachu lub innych powodów próbujemy zagłuszyć własną intuicję i sumienie.

Jeśli czujemy niepewność, wstyd lub wewnętrzny dyskomfort, to zazwyczaj dlatego, że łamiemy nasz moralny kodeks postępowania. Wtedy zaczynamy się usprawiedliwiać, oszukiwać samych siebie i zakrzywiać rzeczywistość — choć głęboko w środku doskonale wiemy, jaka jest prawda.

Zatem o co chodzi z tym wewnętrznym blaskiem? Mam teorię, że jest to nic innego jak wysokie poczucie pewności siebie zaszczepione właściwym wychowaniem i pielęgnowane, aż do dorosłości. Doprawione samoświadomością, uważnością, charyzmą i pozytywnym nastawieniem. Wybuchowa mieszanka godna pozazdroszczenia.

Akeem został wychowany w rodzinie królewskiej, więc od małego podkreślano jego wyjątkowość. Dziecko zapewniane przez rodziców i najbliższe otoczenie o swojej wartości i wyjątkowości przyjmuje to za coś niepodważalnego i pewnego, tak jak niepodważalne jest, że wschodzi słońce.
W pałacu książę miał styczność z dużą ilością obcych ludzi, rotującej się obsługi, zagranicznych dygnitarzy i masy osób, które chciały z nim porozmawiać lub chociaż przebywać w tym samym pomieszczeniu co on. Zatem zewnętrzny świat nie miał okazji zachwiać jego poczuciem wyjątkowości i wartości, wręcz przeciwnie utwierdził go w tym przekonaniu. Gdyby bohater filmu żył w „zwyczajnym świecie” jego wyobrażenie o sobie, przez pryzmat tego co mówią rodzice, zostałoby bardzo szybko zmienione podczas pierwszych interakcji z rówieśnikami.

Kiedy byłam dzieckiem uwielbiałam śpiewać i robiłam to przy każdej możliwej okazji. Moja mama podczas domowych koncertów (najczęściej z repertuaru Britney Spears oraz Spice Girls – takie czasy, nie ukryję, że jestem milenialsem) zawsze podkreślała jak przepięknie śpiewam i że mam talent. Wierzyłam w to i całym sercem czułam, że tak jest. Jednak pierwszą bolesne zderzenie przeżyłam kiedy jako 6 latka chciałam wystąpić na scenie podczas festynu dla dzieci. Każdy chętny mógł wystąpić prezentując swoją ulubioną piosenkę i wygrać lizaki. Mama była przerażona moim pomysłem, przekupiła mnie słodyczami, żebym nie występowałam, bo bała się, że ośmieszę siebie i ją. Nie wykluczam, że tak by było, albo i nie – tego nigdy się nie dowiemy. Wtedy zaszczepiono mi wstyd przed innymi. Przekonana o swoim talencie byłam mimo wszystko jeszcze długo, bo aż do gimnazjum. Zgłosiłam się wtedy do śpiewania hymnu w kościele podczas mszy. Chodziłam do prywatnego katolickiego gimnazjum, kameralną szkolną mszą zaczynaliśmy każdy dzień powszedni. Nigdy nie zapomnę jak zaczęłam śpiewać, a moi koledzy i koleżanki pokładali się ze śmiechu w ławkach. Teraz, gdy nad tym myślę może śmiali się, bo fałszowałam i było z czego, a może po prostu wyśmiewali mój występ z czystej przekory lub nudy. Tego też się nigdy nie dowiemy, ale to był ostatni raz kiedy publicznie śpiewałam. Moja wiara w siebie i swoje umiejętności została zachwiana do tego stopnia, że do tej pory mówię ciszej kiedy się stresuję lub czuje niepewnie. Tak zewnętrzny świat ma wpływ na nasze dziecięce, nieskalane wcześniej osądami i opiniami, poczucie wartości. Akeem nie miał okazji tego doświadczyć bo od każdej osoby czy to szczerze czy nieszczerze, ale był zapewniany o jego wartości i wyjątkowości. W takim przekonaniu wyrósł i to zostało zapisane w jego podświadomości. Dlatego z pewnością siebie mógł w dorosłym życiu promieniować tym co ma najlepsze, bo nie został złamany.