Z niewyjaśnionych dla mnie przyczyn moja podświadomość zakodowała sobie fakt, że mogę wyjść do domu wtedy kiedy załatwię “wszystko” czyli w moim przypadku przypisane na dany dzień zadania + wyczyszczę skrzynkę odbiorczą z spływających zapytań. Zadania na dany dzień najczęściej planowałam w sobotę (w ujęciu całego tygodnia), a porankami przy kawie tylko aktualizowałam taski oraz ich kolejność i priorytety. Powodem dla którego zostawałam po godzinach było to, że nie wzięłam pod uwagę, że w systematycznej obsłudze Klienta ciągle spływają nowe zapytania, Klienci chcą rozwijać i zmieniać swoje strony, sklepy, robić aplikacje, systemy się zmieniają i trzeba je aktualizować, po aktualizacjach inne komponenty mogą być nie do końca kompatybilne no i oczywiście pojawiają się również nowi odbiorcy. O ile w godzinach porannych mogłam się spokojnie skupić na kolejnym odhaczaniu zrealizowanych zadań o tyle w godzinach od 9-10 kiedy pozostali budzili się czy rozpoczynali swoją pracę zawodową zaczynały schodzić maile i dzwonić telefony. Nawet jeśli nie odbierałam i nie odpisywałam w danym momencie zaburzało to już spokój mojego ducha, bo wiedziałam z tyłu głowy, że coś jest nieodhaczone i niezrealizowane, więc się za to brałam. Następnie powracałam do zadań z listy, ale już o 2 godziny później, co skutkowało opóźnieniem i np 2 dodatkowymi godzinami.

Za każdym razem tłumaczyłam sobie, że to tylko dzisiaj jest tak intensywnie, a jutro już będzie porządek. Marzenia ściętej głowy, bo przecież to się nigdy nie kończyło – zawsze dzwoniły telefony i zawsze spływały nowe maila 😛 Aby przybliżyć Wam absurd tej sytuacji to weźmy pod uwagę, że jest to okoliczność o której inne firmy szczególnie początkujące marzą – Klienci sami dzwonią i piszą, nie trzeba ich pozyskiwać. To co jest marzeniem innych dla mnie stało się zmorą dnia codziennego. Mówi się uważaj o co prosisz, bo będzie Ci dane, ale możesz nie być już tak zadowolony posiadając to 😛 Nawet teraz kiedy piszę artykuł mój problem wydaje się kuriozalny, ale był realny i wpływał negatywnie na moją codzienność. Zatem co zrobiłam? Zaczęłam planować sloty na nieprzewidziane maile i telefony ok 2-3 godzin dziennie, no ale jak nie przewidziane to nie wiadomo ile zajmą, więc i tak nie udawało mi się kończyć dnia pracy zgodnie z harmonogramem. Sądziłam, że oszaleję. Do momentu, aż świadomi i podświadomie, wewnętrz siebie nie poczułam, że to się nigdy nie skończy – tak na serio 😀 Przyszła akceptacja i zrozumienie, co pozwoliło mi wychodzić z pracy nawet kiedy nie odpisałam na wszystkie maile i nie wyczyściłam skrzynki. Mogłam zachowywać się już w ten sposób na samym starcie, bo poza oczywistymi awariami pt serwery leżą, sklep nie działa, tracimy pieniądze etc, żaden z Klientów nie domagał się natychmiastowej odpowiedzi. To w mojej głowie siedziała nieuzasadniona potrzeba czyszczenia skrzynki i odhaczania wszystkich zadań. Póki nie pojęłam i nie przepracowałam męczyłam się dniem codziennym, jednocześnie dobrowolnie wybierając nadgodziny i stawiając pracę na pierwszym miejscu, a z drugiej strony pragnęłam to zmienić tylko jakoś nie wychodziło.

Jak widzicie perfekcjonizm może objawiać się nie tylko w niekończącym się upgrade’owaniu i ulepszaniu rzeczy nad którymi pracujemy. Osobiście dawno przestałam się przejmować drobnymi niedociągnięciami, wiedziałam, że perfekcja jest nieosiągalna. Jednak nie wiedziałam, że perfekcjonizm objawi się u mnie tym, że zechce załatwić wszystko co pojawiło się dzisiaj, bo tylko z czystą kartą i odhaczonymi zadaniami dam sobie pozwolenie na wyjście do domu.

A jak objawia się Twój perfekcjonizm? Czy wiesz, że droga, podróż, rozwój, nauka nigdy się nie kończą? Poczuj to i odetchnij z ulgą. Odpocznij zamiast przez całe życie ganiać za króliczkiem, którego nie dogonimy – jak koty nigdy nie złapią światełka laserowego, ono będzie wiecznie uciekać, a one wiecznie za nim gonić 😉