Już Maria skłodowska-Curie otwarcie mówiła o tym, że człowiek boi się tego czego nie zna, a nawet zwyczajnie nie lubi rzeczy i ludzi których nie zna i ma opór przed poznaniem, bo jest zamknięty w świecie swoich ograniczeń i uprzedzeń. Największym problemem jesteśmy my sami i jeśli nie otworzymy swojego umysł i serca na zaznanie innej perspektywy zawsze będziemy więźniem w celi, którą sobie zbudowaliśmy. Najlepszym sposobem na to jest wyzbycie się uprzedzeń i pozwolenie sobie na uznanie, że mogę być w błędzie. Dokładniej tłumacząc założenie, że wszystko co wiem i uważam jest nieprawdą, ale nie po to, aby zachwiać swoim systemem wartości, ale po to, aby pozwolić sobie na szerszy horyzont.

Pisałam już o tym, chociaż nie wprost w jednym z blogów o tytule „Czujesz inspiracje? Działaj!” Zadałam tam pytanie „kto ustala reguły?” i zachęcałam, aby przyjąć podejście, że reguł nie ma i stworzyć własne zasady według których chcemy przeżyć nasze życie. Podobnie możemy zrobić z naszymi przekonaniami, dać sobie czystą kartę. Sposobem na to jest zadawanie pytań z otwartością i szczerym zainteresowaniem dziecka.

Ostatnio podczas jednego ze spotkań usłyszałam od klienta „wiesz jak jest z pracownikami”. Od razu zadałam pytanie „co masz na myśli?” i w odpowiedzi usłyszałam, że „nikt nie chce pracować, a jak już łaskawie przyjdą do pracy to nic nie robią i spodziewają się wysokich zarobków”. Szczerze zaczęłam zastanawiać się czemu tak jest i było to moim kolejnym pytaniem „ Dlaczego uważasz, że tak się dzieje?” Na co klient z rozgoryczeniem odpowiedział „ Zniszczyliśmy młode pokolenie, rozpieściliśmy je i jeszcze dajemy im wszystkie zasiłki typu 500 plus, więc po co mają pracować” Osobiście mam zupełnie inne doświadczenia z pracownikami, mam wspaniały zespół ludzi, którzy chętnie przychodzą do pracy, bardzo lubimy przebywać w swoim towarzystwie, pracować wspólnie nad projektami, żadne z nich nie jest starsze niż 30 lat (tak, jestem najstarsza w zespole). Opowiedziałam o tym rozmówcy, który zaczął na mnie patrzeć z dziwnym wzrokiem i ustami ściśniętymi w wąską linię. Nie zorientowałam się zawczasu jak silne emocje będą mu towarzyszyć i zadałam kolejne pytanie „Czy myślisz, że gdybyś dobrał zespół który ma podobne cele i wartości oraz w sposób jasny przekazałbyś im czego oczekujesz byłoby inaczej?”

No i się zaczęło … niechcący rozpętałam armagedon. Klient poczuł się atakowany, mimo że zadawałam pytania z ciekawości o jego opinię. Z powodu pewnie nieświadomego poczucia zagrożenia ze względu na „mój atak” nagle stałam się obiektem typowego profilowania. Usłyszałam, że jestem młoda i naiwna i nie znam świata, że jego branża jest inna niż moja, więc moje nietrafione uwagi mu nie pomogą, że porozmawiamy za kilkanaście lat i on wtedy zapyta się mnie jak jest z pracownikami oraz żebym zapytała się męża jak u niego w pracy to wygląda. Zobacz co się stało: klient uznał moje pytania za uwagi, pomimo tego, że były to tylko pytania otwarte, chciałam poznać jego opinie. Następnie zostałam sprofilowana ze względu na swój wiek oraz płeć. Klient miał szansę założyć, że nie ma racji i że oparł swoje działanie na błędnych przekonaniach, ale zamiast tego obrał ścieżkę mu znaną czyli obronę swoich przekonań, tego że nie mam racji i jak śmiem zadawać takie pytanie – uraziłam jego ego i zachwiałam również przekonaniem, że „wszyscy też tak mają”. Wystarczyło w tej sytuacji zastanowić się nad jednym „a może źle prowadzę rekrutację?” i porozmawiać z drugą osobą o tym jak można to zrobić, zakwestionować swoje dotychczasowe przekonania i otworzyć się na nowe. Ilu z nas to potrafi?

Wyobraźmy sobie, że zamiast dorosłego klienta przede mną siedziało by dziecko. Czy zareagowałoby w sposób pasywno agresywny na moje pytanie? Nie! Zaczęłoby się nad tym zastanawiać i udzieliło odpowiedzi. Nie zrozumcie mnie źle, ja też mam swoje przekonania i uprzedzenia i nie jest łatwe operować wbrew nim, jednakże w pełni możliwe jest wyćwiczenie szczerego słuchania, zastanawiania się nad sytuacją i odpowiadania w sposób niezakładający wrzucanie w to swoich łatek.