Moja psychoterapeutka podczas jednej z sesji powiedziała, że jeśli coś nas irytuję to znaczy, że jest ku temu powód i to temat do przepracowania. Myślę, że zazdrość którą czułam do podejścia głównej bohaterki objawiła się irytacją. Zazdrościłam jej, że może sobie na to pozwolić i swobodnie wybierać z menu to co jej się podoba, łamać konwenanse i zasady. Przez wiele lat miałam zupełnie odwrotnie. W pierwszej kolejności jadłam przystawkę, później danie główne, a kiedy nadchodził czas na deser nie miałam już na niego miejsca. W większości nigdy nie odbierałam nagrody na którą czekałam. Z przykładów mniej kulinarnych, układając dzień zawsze zakładałam, że jak zrobię wszystko co sobie zaplanowałam to nadejdzie zasłużony odpoczynek, czyli wyjście ze znajomymi czy obejrzenie serialu, przeczytanie książki. Niestety często kiedy już zrealizowałam wszystkie obowiązki nie miałam siły na nic innego. Znowu musiałam pożegnać się z nagrodą, ale na własne życzenie. Podświadomie odgrywałam ten sam schemat przez wiele lat, schemat w którym nie zasługiwałam na to co przyjemne, póki dostatecznie mocno, według własnej miary i przekonań, na to nie zapracowałam. Nie byłam dla siebie na tyle ważna i wartościowa, żeby nagrodzić się tak po prostu i w pierwszej kolejności. Dochodziło do takich absurdów kiedy robiłam zakupy spożywcze i odmawiałam sobie droższych produktów tłumacząc, że jeszcze za mało zarabiam, żeby kupić sobie łososia na kolacje. Co było niedorzeczne, bo zarabiałam na tyle, aby po pierwsze kupić łososia nawet codziennie, a po drugie kupowałam mojemu mężowi najdroższe i najgłupsze rzeczy tylko dlatego, że chciał, a mi wtedy nie przeszło przez myśl, że coś jest za drogie. Nigdy nie zapomnę dnia kiedy jako pracę domową z terapii miałam wypisać 5 rzeczy na które zasługuję i odręcznie w dzienniki wypisywałam: „pozwalam sobie na łososia, zasługuję na łososia”. Śmieje się w głos kiedy to piszę 😛 Jednak to co dzisiaj jest dla mnie śmieszne wtedy było poważnym problemem, nie do przeskoczenia. W wielu momentach swojego życia odmawiałam sobie „przyjemności” tych prostych jak i wysublimowanych, karząc się za to że niedostatecznie dużo osiągnęłam, że nie jestem dostatecznie dobra, że nie zdobyłam poziomu perfekcji na jakim mi zależało.

Znam starsze małżeństwo, które całe życie poświęciło katorżniczej, wręcz niewolniczej pracy ponad siły i miarę po to, aby wybudować dom swoich marzeń z własnych środków i bez kredytu. Zajęło im to ponad 20 lat, a kiedy inwestycja została zakończona okazało się, że są w tak słabym stanie zdrowia i podeszłym wieku, że nie mają siły pracować w ogrodzie który sobie wyśnili i zajmować się domem swoich marzeń. Znam małżeństwo w średnim wieku, które tak długo czekało z decyzją o posiadaniu dzieci, na moment kiedy zrobią karierę i dorobią się dostatecznie dużo, że gdy byli zdecydowani nie mogli już posiadać potomstwa. Znałam ludzi, którzy dostali od życia wiele okazji, ale zawsze czekali na te lepsze, które nigdy według nich nie nadeszły.

Zapewne każdy z Was ma takiego łososia na którego czuje, że nie zasługuje. Pewnie wielu chciałoby zjeść deser w pierwszej kolejności, ale czeka nie wiadomo na co. Może na pozwolenie od innych? Może na zmianę zasad? Na lepszy czas? Lepsze jutro?

A na co Ty czekasz? Nie czekaj, nie ma na co. Każdy dzień to dobra okazja by spróbować zjeść deser.

Zatem o co chodzi z tym wewnętrznym blaskiem? Mam teorię, że jest to nic innego jak wysokie poczucie pewności siebie zaszczepione właściwym wychowaniem i pielęgnowane, aż do dorosłości. Doprawione samoświadomością, uważnością, charyzmą i pozytywnym nastawieniem. Wybuchowa mieszanka godna pozazdroszczenia.

Akeem został wychowany w rodzinie królewskiej, więc od małego podkreślano jego wyjątkowość. Dziecko zapewniane przez rodziców i najbliższe otoczenie o swojej wartości i wyjątkowości przyjmuje to za coś niepodważalnego i pewnego, tak jak niepodważalne jest, że wschodzi słońce.
W pałacu książę miał styczność z dużą ilością obcych ludzi, rotującej się obsługi, zagranicznych dygnitarzy i masy osób, które chciały z nim porozmawiać lub chociaż przebywać w tym samym pomieszczeniu co on. Zatem zewnętrzny świat nie miał okazji zachwiać jego poczuciem wyjątkowości i wartości, wręcz przeciwnie utwierdził go w tym przekonaniu. Gdyby bohater filmu żył w „zwyczajnym świecie” jego wyobrażenie o sobie, przez pryzmat tego co mówią rodzice, zostałoby bardzo szybko zmienione podczas pierwszych interakcji z rówieśnikami.

Kiedy byłam dzieckiem uwielbiałam śpiewać i robiłam to przy każdej możliwej okazji. Moja mama podczas domowych koncertów (najczęściej z repertuaru Britney Spears oraz Spice Girls – takie czasy, nie ukryję, że jestem milenialsem) zawsze podkreślała jak przepięknie śpiewam i że mam talent. Wierzyłam w to i całym sercem czułam, że tak jest. Jednak pierwszą bolesne zderzenie przeżyłam kiedy jako 6 latka chciałam wystąpić na scenie podczas festynu dla dzieci. Każdy chętny mógł wystąpić prezentując swoją ulubioną piosenkę i wygrać lizaki. Mama była przerażona moim pomysłem, przekupiła mnie słodyczami, żebym nie występowałam, bo bała się, że ośmieszę siebie i ją. Nie wykluczam, że tak by było, albo i nie – tego nigdy się nie dowiemy. Wtedy zaszczepiono mi wstyd przed innymi. Przekonana o swoim talencie byłam mimo wszystko jeszcze długo, bo aż do gimnazjum. Zgłosiłam się wtedy do śpiewania hymnu w kościele podczas mszy. Chodziłam do prywatnego katolickiego gimnazjum, kameralną szkolną mszą zaczynaliśmy każdy dzień powszedni. Nigdy nie zapomnę jak zaczęłam śpiewać, a moi koledzy i koleżanki pokładali się ze śmiechu w ławkach. Teraz, gdy nad tym myślę może śmiali się, bo fałszowałam i było z czego, a może po prostu wyśmiewali mój występ z czystej przekory lub nudy. Tego też się nigdy nie dowiemy, ale to był ostatni raz kiedy publicznie śpiewałam. Moja wiara w siebie i swoje umiejętności została zachwiana do tego stopnia, że do tej pory mówię ciszej kiedy się stresuję lub czuje niepewnie. Tak zewnętrzny świat ma wpływ na nasze dziecięce, nieskalane wcześniej osądami i opiniami, poczucie wartości. Akeem nie miał okazji tego doświadczyć bo od każdej osoby czy to szczerze czy nieszczerze, ale był zapewniany o jego wartości i wyjątkowości. W takim przekonaniu wyrósł i to zostało zapisane w jego podświadomości. Dlatego z pewnością siebie mógł w dorosłym życiu promieniować tym co ma najlepsze, bo nie został złamany.