Trzecim, najbardziej spokojnym i statecznym prelegentem – w porównaniu do poprzedników – był znany polski inwestor January Ciszewski z JR Holding. W jego portfelu znajdują się takie spółki jak Columbus Energy, All in Games, One More Level, Nexity czy Beskidzkie Biuro Inwestycyjne (szerzej kojarzone z Frizem i jego spółką Ekipa).

January jako kluczowy element sukcesu wskazał wytrwałość, ale podkreślił również znaczenie dawania sobie drugiej szansy i nieodrzucania okazji, które pojawiają się na naszej drodze. Na przykładzie współpracy z Frizem przyznał, że to właśnie ta zasada przyniosła mu korzyści. Początkowo nie chciał się z nim spotkać, a gdy za namową swojej asystentki do spotkania doszło, nie traktował youtubera poważnie. Dopiero przy drugiej szansie dostrzegł potencjał tej relacji – i możliwości, jakie otworzyła dla nich obu.

Myślę, że warto w tym miejscu podkreślić, jak ważny jest otwarty umysł i świeże spojrzenie na świat, wolne od ograniczających przekonań i uprzedzeń. January zaznaczył również, że w swoim biznesie unika dużych, trudnych do zarządzania struktur, stawiając na prostotę, elastyczność i relacje międzyludzkie. Przypomniał, że to właśnie ludzie są najważniejsi, a siedzenie w biurze przed monitorem i analizowanie tabelek potrafi ograniczać rozwój firmy. To coś, o czym staram się pamiętać każdego dnia – choć przyznaję, że to dla mnie wyjątkowo wymagające i często poza strefą komfortu.

Zwróciłam też uwagę na ogólną atmosferę wydarzenia. Prelegenci i większość uczestników prezentowali się znakomicie – wysportowani, zadbani, pełni energii. Wypowiadali się elokwentnie i z klasą, potrafili słuchać innych z uwagą i szacunkiem, mieli własne opinie, ale nie narzucali ich innym. Nosili się z gracją, patrzyli rozmówcom w oczy i emanowali spokojną pewnością siebie. Byli świadomi tego, kim są, po co tam przyszli i po prostu – byli szczęśliwi. To czysta przyjemność przebywać w takim gronie. Jak mówi znane powiedzenie – z kim przystajesz, takim się stajesz. Czułam ogromną wdzięczność, że mogę być częścią organizacji skupiającej tak wyjątkowych ludzi.

Oczywiście nie wszyscy są tacy sami, ale podczas konferencji obecni byli głównie liderzy regionów i struktur BNI – ludzie, od których można czerpać garściami zarówno w sferze zawodowej, jak i osobistej. To osobowości ukształtowane przez doświadczenie, wiedzę i mądrość. Cały dzień pełen networkingu, prelekcji i szkoleń zwieńczyła wieczorna gala, podczas której wręczano nagrody, jedliśmy, piliśmy i bawiliśmy się do późnych godzin nocnych (dla niektórych – porannych). Przede wszystkim jednak cieszyliśmy się z tego, że możemy wspólnie świętować sukcesy i być razem.

Wspominając o nauczycielach, nie mogę pominąć rodziców oraz znajomych z naszego najbliższego otoczenia — tych, wśród których dorastamy od najmłodszych lat. Każda z tych grup ma własne przekonania, które — świadomie lub nieświadomie — przekazuje innym. Dzieci siedzą, obserwują i chłoną, a potem odtwarzają te zachowania, uznając je za właściwe. 

Przykładowo, w moim domu panowało przekonanie, że osoba bogata to osoba zła i wyzyskująca innych. Moja mama od dziecka powtarzała mi, żebym znalazła sobie uczciwego, biednego męża, bo tylko taki będzie mnie kochał i szanował. W ten sposób przez dużą część życia funkcjonowałam w przekonaniu, że ludzie zamożni są wrogami mojego przyszłego szczęścia — źli, kłamliwi, pozbawieni empatii i szacunku do innych. Dopiero z czasem zrozumiałam, że status majątkowy nie ma nic wspólnego z uczciwością, moralnością ani zdolnością do miłości. 

Mój tata z kolei powtarzał, że lepiej mieć „pewną pracę bez stresu i odpowiedzialności” — nawet jeśli płacą mniej, przynajmniej można spokojnie żyć. Nie brał jednak pod uwagę, że przez większość mojego dzieciństwa widziałam, jak pracuje na trzy zmiany, wraca do domu szary ze zmęczenia, tylko po to, żeby się przespać, coś zjeść i znów iść do pracy. W wolnych chwilach z mamą rozmawiali o tym, że pieniędzy brakuje. Teraz, gdy to piszę, zastanawiam się, jak mógł nie zauważyć, że większy stres przynosi brak wystarczających środków do życia niż odpowiedzialność w obszarze pracy (poprzez własną działalność czy wyższe stanowisko czy inne decyzje). To właśnie przykład, jak nasze przekonania i wzorce z dzieciństwa potrafią nas ograniczać i unieszczęśliwiać. Nie ucząc się krytycznego myślenia ani kwestionowania codzienności, powielamy schematy i żyjemy w trudzie, najczęściej obwiniając samych siebie za niepowodzenia. Podobne wzorce przejmujemy też od znajomych, sąsiadów czy osób z naszego otoczenia. Przebywając z nimi, nieświadomie chłoniemy ich zachowania, przekonania i sposób funkcjonowania. Dlatego tak trafne jest powiedzenie: „Pokaż mi swoich znajomych, a powiem ci, kim jesteś.” 

Jeśli więc od dziecka żyłeś wśród przekonań, że pieniądze to zło, że czynią ludzi złymi, że powodują problemy, są trudne do zdobycia, można je mieć tylko przez oszustwo czy kombinowanie — to zostałeś zaprogramowany do bycia biednym. Statystycznie rzecz biorąc, większość z nas nie wychodzi poza status i możliwości środowiska, w którym się wychowała. Nie znaczy to, że to niemożliwe, ale zmiana przekonań i przeprogramowanie siebie to proces trudny i wymagający. Dlatego dokonuje tego tak niewielu ludzi. Wynika to również z faktu, że tylko nieliczni mają rozwiniętą świadomość siebie i otoczenia na tyle, by zauważyć, że taka zależność w ogóle istnieje.